выпускны́, ‑ая, ‑ое.

1. Прызначаны для выйсця, выхаду. Выпускны клапан. Выпускная труба.

2. Які мае адносіны да выпуску з навучальных устаноў. Выпускны клас, экзамен. Выпускны вечар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

patka

ж.

1. хлясцік;

2. клапан кішэні

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

кінгсто́н

(англ. kingston)

клапан у падводнай частцы судна для набірання або вылівання вады.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ventage

[ˈventɪdʒ]

n.

1) адту́ліна, адду́шына f.

2) кла́пан -а m. (духаво́га інструмэ́нта)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

імплантава́ць, -ту́ю, -ту́еш, -ту́е; -ту́й; -тава́ны; зак. і незак., што (спец.).

Правесці (праводзіць) хірургічную аперацыю ўжыўлення ў тканкі чужых арганізму матэрыялаў (біялагічна неактыўных металаў, пластмас і пад.) або перасадкі органа, тканкі, а таксама ўкаранення зародка ў матку.

І. штучны клапан сэрца.

І. зуб, хрусталік.

|| наз. імпланта́цыя, -і, ж.; прым. імплантацы́йны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

valve

[vælv]

1.

n.

1) кла́пан -а, вэ́нтыль -я m.

2) Mus. кла́пан -а, вэнты́ль-я, пісто́н -а m. (у музы́чных інструмэ́нтах)

3) Brit. электро́нная ля́мпа (у ра́дыё)

2.

v.t.

рэгулява́ць кла́панам

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

klapa

ж.

1. клапан; накрыўка, века;

klapa bezpieczeństwa — засцерагальны клапан;

2. крав. борт;

3. разм. перан. крышка; правал, няўдача;

zrobić ~ę — збанкрутаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

засцерага́льны Schutz-, Sícherheits-; Verhütungs-, Vórbeugungs-; präventív;

засцерага́льныя за́хады Schútzmaßnahmen pl;

засцерага́льны кла́пан тэх. Sícherheitsventil [-vɛn-] n -s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

сапу́н м. разм.

1. тэх. Ventíl [vɛn-] n -s, -e (клапан);

2. (хто цяжка сапе) Schnáufer m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

шаравы́, ‑ая, ‑ое.

1. Які мае адносіны да шара (у 1 знач.). Шаравая паверхня. // Які мае форму шара; шарападобны. Шаравая маланка. Шаравыя міны.

2. Які мае ў сваёй будове, канструкцыі шарападобныя часткі. Шаравы клапан. □ Шаравыя млыны таксама мяняць трэба на больш моцныя. Карамазаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)