culpable [ˈkʌlpəbl] adj. fml вінава́ты; які́ заслуго́ўвае пакара́ння;
culpable negligence злачы́нная нядба́йнасць;
hold smb. culpable лічы́ць каго́-н. вінава́тым
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
winny
I
вінаградны, вінны;
krzew winny — вінаградны куст
II winn|y
1. вінаваты; вінны;
zwrócił mu ~ą sumę — вярнуў яму суму, якую быў вінаваты;
2. ~y м. вінаваты;
~ych surowo ukarano — вінаватых строга пакаралі
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
delikwent
м.
1. правапарушальнік; вінаваты; дэлінквент;
2. віноўнік (вечара, урачыстасці)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
ЗАМА́Х,
наўмыснае дзеянне, непасрэдна накіраванае на ўчыненне злачынства, але не даведзенае да канца па прычынах, якія не залежаць ад волі вінаватага; адна са стадый учынення злачынства. У залежнасці ад таго, ці зрабіў вінаваты ўсё, што ён лічыў неабходным для ажыццяўлення свайго намеру, адрозніваюць закончаны і незакончаны З., у залежнасці ад выбраных сродкаў — прыгодны і непрыгодны З. Пакаранне за З. назначаецца паводле закону, які прадугледжвае адказнасць за адпаведнае злачынства, з улікам ступені ажыццяўлення злачыннага намеру і прычын, з-за якіх злачынства не было даведзена да канца.
т. 6, с. 520
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Вінен 1 ’павінен’ (БРС, КТС, Яруш., Шат.), ст.-бел. виненъ (з XVI ст.). Запазычана з польск. winien (Карскі, Труды, 204).
Вінен 2 ’вінаваты’ (Янк. II). Укр. ви́нен, ви́ннен, польск. winien ’тс’, славац. vinen, ст.-слав. виньнъ. Да віна 1 (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
разгульта́іцца, ‑аюся, ‑аішся, ‑аіцца; зак.
Разм. Стаць гультаём; разленавацца. — А! — трасе дзед галавою: — і самі трохі вінаваты — разгультаіліся. Была пагода, на што ўжо лепшая пагода для ўборкі? Можна было б і прыбраць... Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
equally [ˈi:kwəli] adv. адно́лькава, ро́ўна, паро́ўну, у ро́ўнай ступе́ні;
Let’s divide the work equally. Давайце падзелім працу пароўну;
equally guilty адно́лькава вінава́ты
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
пра́воII вводн. сл. сапраўды́, пра́ўда;
я, пра́во, не винова́т пра́ўда ж., я не вінава́ты;
◊
пра́во сло́во прост. далібо́г.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
прикоснове́нный які́ (што) ма́е дачыне́нне (да чаго-небудзь); прычы́нны (да каго, да чаго), заме́шаны (у чым), вінава́ты (у чым);
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Вінава́йца ’вінаваты, які абвінавачваецца, віноўнік’ (Шат., КТС), ст.-бел. виновайца ’тс’ (1580 г.); ’даўжнік’ (Гарэц., Др.-Падб., Яруш., Нас.). Запазычана з польск. winowajca, ст.-польск. winowaćca ’віноўнік’ (Булыка, Запазыч., 64; Брукнер, 622); параўн. яшчэ польск. ’мужчына, які ашукаў дзяўчыну і з’яўляецца бацькам дзіцяці’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)