provocation

[,prɑ:vəˈkeɪʃən]

n.

1) вы́клік -у m.

2) правака́цыя f.

3) прычы́на зло́сьці

Their insulting remarks were provocation — Іхныя абра́зьлівыя заўва́гі былі́ правака́цыяй

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Vórladung f -, -en вы́клік (у суд, у паліцыю і г.д.);

der ~ Fólge léisten з’яві́цца па вы́кліку [паве́стцы, по́зве]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

пальча́тка ж. Hándschuh m -(e)s, -e;

скураны́я пальча́ткі Léderhandschuhe;

надзе́ць [зняць] пальча́тку den Hándschuh ánziehen* [áusziehen*];

◊

кі́нуць пальча́тку den Hándschuh hínwerfen* (каму-н. D);

падня́ць пальча́тку (прыняць выклік) den Hándschuh áufnehmen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

правака́цыя

(лац. provocatio = выклік)

1) здрадніцкае падбухторванне каго-н. да дзеянняў, якія могуць прывесці да цяжкіх вынікаў;

2) агрэсіўнае дзеянне з мэтай выклікаць ваенны канфлікт;

3) мед. штучнае выкліканне якіх-н. праяў хваробы.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

defy

[dɪˈfaɪ]

v.t.

1) супраціўля́цца, не падпара́дкавацца; супраці́віцца

to defy the law — не падпара́дкавацца зако́ну

2) дамага́цца; рабі́ць вы́клік

I defy you to prove it — А ну, дакажы́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Hándschuh m -(e)s, -e пальча́тка, рукаві́чка;

◊

j-m den ~ hínwerfen* кі́нуць каму́-н. пальча́тку;

den ~ áufnehmen* прыня́ць вы́клік

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

citation

[saɪˈteɪʃən]

n.

1)

а) цыта́та, спасы́лка f.

б) цытава́ньне, спасыла́ньне n.

2) Milit. пахва́льная зга́дка, адзна́ка

3) Law

а) вы́клік у суд

б) паве́стка ў суд, по́зва f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

defiance

[dɪˈfаɪəns]

n.

1) я́ўны супраці́ў (аўтарытэ́ту), непадпара́дкаваньне n., непаслухмя́насьць f.

in defiance of — без ува́гі на каго́-што, насу́перак каму́-чаму́

2) вы́клік -у m. (да бо́ю, спрэ́чкі)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АПЕРА́ТАР (ад лац. operator які дзейнічае), 1) у матэматыцы — адпаведнасць паміж элементамі двух мностваў X і Y (кожнаму элементу x з X адпавядае пэўны элемент y з Y). Раўназначныя паняцці: адлюстраванне, пераўтварэнне, функцыя, функцыянал. Важны клас аператара — лінейныя аператары ў лінейнай алгебры і функцыянальным аналізе. Дыферэнцыяльнымі і інтэгральнымі аператарамі карыстаюцца ў матэм. фізіцы, тэорыі дыферэнцыяльных і інтэгральных ураўненняў і інш. Напр., аператар дыферэнцавання A  f(x) = d f(x) d x ; інтэгральны A  f(x) = ∫ a b K (x, x′) f(x′) d x′ ; зруху A  f(x) = f(x + a) . Да логікавых аператараў адносяцца кан’юнкцыя, дыз’юнкцыя, імплікацыя, адмаўленне, квантары агульнасці і існавання.

2) У вылічальнай тэхніцы — прадпісанне на мове праграмавання закончанага дзеяння ў праграме, напр. прысваенне лікавага значэння пераменнай велічыні, перадача кіравання, выклік падпраграмы, цыкл.

3) У тэхніцы — спецыяліст, які кіруе з пульта абсталяваннем, напр. ЭВМ, радыёлакацыйнай станцыяй.

М.П.Савік.

т. 1, с. 423

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

satisfaction [ˌsætɪsˈfækʃn] n.

1. задавальне́нне, задаво́ленасць;

a feeling of satisfaction пачуццё задавальне́ння;

get/оbtain/derive satisfaction from smth. атры́мліваць задавальне́нне ад чаго́-н.

2. здавальне́нне (голаду, жадання)

3. вы́клік на дуэ́ль;

demand satisfac tion патрабава́ць сатысфа́кцыі

♦

to the sats fac tion of smb. для чыйго́-н. задавальне́ння

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)