Весянчук — паўднёвабеларуская назва маладых істот свойскіх жывёл і
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Весянчук — паўднёвабеларуская назва маладых істот свойскіх жывёл і
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кува́ць ’кукаваць’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бакасі́ны, ‑ая, ‑ае.
1. Які мае адносіны да бакаса.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
апярэ́нне, ‑я,
Пер’евае покрыва ў
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
аўгу́р, ‑а,
1. У Старажытным Рыме — жрэц, які тлумачыў уяўную волю багоў па шчабятанню і палёце
2.
[Лац. augur.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лі́нька, ‑і,
Змена верхняга покрыва (шэрсці, пер’я, панцыра і пад.) у жывёл і
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
панадзіма́цца, ‑аецца; ‑аемся, ‑аецеся, ‑аюцца;
1.
2. Натапырыўшыся, скурчыцца (пра
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пі́шчык, ‑а,
1. Дудачка, якой прывабліваюць
2.
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
раздрабні́ць, ‑драбшо, ‑дробніш, ‑дробніць;
1. Зрабіць дробным, больш дробным; раскрышыць.
2. Тое, што і раздрабіць (у 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вы́ліняць
1. (пра фарбы) áusbleichen
2. háaren
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)