speculative

[ˈspekjəleɪtɪv]

adj.

1) спэкуляцы́йны, пабудава́ны на прыпушчэ́ньнях

2) абстра́ктны

3) рызыко́ўны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

алеато́рны

(ад лац. aleator = гулец у косці)

рызыкоўны, звязаны са здзелкамі, біржавымі аперацыямі, латарэямі.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

speculative [ˈspekjələtɪv] adj.

1. абстра́ктны, тэарэты́чны, гіпатэты́чны;

speculative power разумо́выя здо́льнасці

2. спекуляты́ўны, рызыко́ўны;

speculative buying спекуляты́ўная ку́пля;

speculative philosophy спекуляты́ўная філасо́фія

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

wildcat [ˈwaɪldkæt] adj.

1. рызыко́ўны; незако́нны, недазво́лены;

a wildcat strike нелега́льная забасто́ўка (без дазволу прафсаюза)

2. фантасты́чны;

wildcat schemes дзіва́цкія, няздзе́йсныя пла́ны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

straceniec

м.

1. адчайны (шалёны; рызыкоўны; безразважны) чалавек;

2. смяротнік; шыбенік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

rash

I [ræʃ]

adj.

пасьпе́шны, неразва́жны; неразва́жлівы; рызыко́ўны

II [ræʃ]

n.

вы́сыпка f., сып -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

slippery [ˈslɪpəri] adj.

1. слі́зкі, ко́ўзкі

2. infml ненадзе́йны

♦

a slippery slope рызыко́ўны шлях;

as slippery as an eel ≅ слі́зкі як вужа́ка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

breakneck

[ˈbreɪknek]

adj.

рызыко́ўны; небясьпе́чны; каркало́мны

at breakneck speed — стрымгало́ў, з каркало́мнай ху́ткасьцю, на злом галавы́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

а́ховый прост.

1. (плохой, скверный) дрэ́нны, ке́пскі, благі́;

2. (отчаянный, озорной) адча́йны, адва́жны, рызыко́ўны, дзёрзкі, гарэ́злівы, сваво́льны;

а́ховый па́рень адча́йны (адва́жны) хло́пец.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ты́хо-лы́хо ‘шыта-крыта’ (драг., З нар. сл.). Да ці́ха і лі́ха (гл.) з заходнепалескай фанетыкай, параўн. ст.-бел. тихо, тыхо ‘ціха’, тихота, тихость ‘адсутнасць гаворкі, лагоднасць, пакора’ і лихо ‘зло’, ‘адчайна, рызыкоўны (ГСБМ); ведаць, на аснове рыфмаванага выслоўя, параўн. Cicho, bo budzie licho! (ваўк., Федар. 4), або Ot, ad licha cicha, a dabra ni czutno (там жа), He чапай ліха, пакуль яно ціха (Вушац. сл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)