жыллё н.

1. разм. (паселішча) Wóhnstätte f -, -n;

2. (памяшканне) гл. жытло

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

захалу́сны, ‑ая, ‑ае.

Разм. Які мае адносіны да захалусця; глухі, аддалены ад цэнтра. Кожнае, нават самае захалуснае паселішча гналася за электрычнасцю. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

hamlet

[ˈhæmlət]

n.

1) пасёлак -ку m., пасе́лішча n., мале́нькая вёсачка

2) Brit. вёска без царквы́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Néusiedlung f -, -en но́вы пасёлак, но́вае пасе́лішча

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

гіля́цкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да гіляка, гілякоў, належыць ім. Гіляцкая мова. Гіляцкае паселішча. // Уласцівы гілякам; такі, як у гілякоў. Гіляцкі звычай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ау́л

(цюрк. aul)

паселішча ў Сярэд. Азіі і на Паўн. Каўказе.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Дзярэўня (тып паселішча ў Кіеўскай Русі) 5/561

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

слабада,

тып сельскага паселішча.

т. 14, с. 483

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

хутар,

аднадворнае сельскае паселішча.

т. 17, с. 76

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Ка́ны,

старажытнае паселішча ў Італіі.

т. 8, с. 16

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)