жыллё н.

1. разм. (паселішча) Wóhnstätte f -, -n;

2. (памяшканне) гл. жытло

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

захалу́сны, ‑ая, ‑ае.

Разм. Які мае адносіны да захалусця; глухі, аддалены ад цэнтра. Кожнае, нават самае захалуснае паселішча гналася за электрычнасцю. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

hamlet

[ˈhæmlət]

n.

1) пасёлак -ку m., пасе́лішча n., мале́нькая вёсачка

2) Brit. вёска без царквы́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Néusiedlung f -, -en но́вы пасёлак, но́вае пасе́лішча

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

гіля́цкі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да гіляка, гілякоў, належыць ім. Гіляцкая мова. Гіляцкае паселішча. // Уласцівы гілякам; такі, як у гілякоў. Гіляцкі звычай.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ау́л

(цюрк. aul)

паселішча ў Сярэд. Азіі і на Паўн. Каўказе.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Дзярэўня (тып паселішча ў Кіеўскай Русі) 5/561

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

арпінгто́н

(англ. Orpington = назва паселішча ў графстве Кент)

парода курэй, выведзеная ў Англіі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

руцавіе́ціс

(латыш. rucavietis, ад Rucavi = назва паселішча ў Латвіі)

латышскі народны парны танец.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

слабада,

тып сельскага паселішча.

т. 14, с. 483

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)