сты́гма, ‑ы, ж. і стыгма́т, ‑а, М ‑маце, м.

1. У Старажытнай Грэцыі — кляймо на целе раба або злачынца.

2. Дыхальца — адтуліна, якой адкрываюцца на паверхні цела органы дыхання ў членістаногіх жывёлін (насякомых і інш.).

[Грэч. stigma — укол, кляймо, пляма.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

неапра́ўдана прысл. гл. неапраўданы

2.неапра́ўданы

1. (пра злачынца) nicht fréigesprochen;

2. úngerechtfertigt; únbegründet (неабгрунтаваны)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

задержа́ть сов., в разн. знач. затрыма́ць;

задержа́ть доста́вку затрыма́ць даста́ўку;

задержа́ть дыха́ние затрыма́ць дыха́нне;

задержа́ть престу́пника затрыма́ць злачы́нца;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абшука́ць сов. обыска́ть; (ощупью — ещё) обша́рить;

а. злачы́нца — обыска́ть престу́пника;

а. усе́ куткі́ — обыска́ть (обша́рить) все уголки́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

piętnować

незак. гіст. уст. клеймаваць;

piętnować zbrodniarza — клеймаваць злачынца (злачынцу)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ро́сшук, ‑у, м., звычайна мн. (ро́сшукі, ‑аў).

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. расшукваць — расшукаць.

2. Следчыя і аператыўныя дзеянні, якія маюць мэтай выявіць злачынца, украдзеную маёмасць і пад. У росшуках самы страшны і заўзяты быў .. [Кроер] са сваімі чаркесамі. Караткевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

accessory after the fact

уско́сны саўдзе́льнік (які хава́е злачы́нца або дапамага́е яму́ ўцячы́)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

hábhaft:

éiner Sáche ~ wérden завало́даць чым-н.;

des Verbréchers ~ wérden схапі́ць злачы́нца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

at large

а) на во́лі, во́льны (пра злачы́нца)

б) шыро́ка, падрабя́зна

в) уво́гуле; у цэ́лым

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

сты́гма, стыгма́т

(гр. stigma, -atos = укол, кляймо, пляма)

1) кляймо на целе раба або злачынца ў Стараж. Грэцыі;

2) адтуліна, якая адкрывае органы дыхання на паверхні цела членістаногіх жывёл.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)