1. Перавіваючы (лазу, ніці, стужкі і інш.) злучаць у адно цэлае, вырабляць што‑н. Плесці кошыкі. Плесці лапці. □ І не цураліся дзяўчаты, Плялі вяночкі з красак мне.Колас.
2.перан.Разм. Гаварыць няпраўду, узводзіць паклёп. — Ваша вялікасць, — заявіў Мазарыні, — Англія зноў пляце тайныя інтрыгі супраць Францыі.«ЛіМ».
3.перан.Разм. Гаварыць што‑н. без сэнсу, не думаючы. Той, перш чым адказаць, бадзёра ўсміхаўся і плёў такую бязглуздзіцу, што аканом нічога не мог зразумець.Чарнышэвіч.// і без дап.Разм. Выдумваць, нагаворваць. Зося яшчэ ўсяго не ведала, што пра яе плятуць.Крапіва.— Ай-яй, на такога чалавека і гэтакае плесці, — абураўся Касач.Гурскі.
•••
Плесці з дуба вецце — гаварыць абы-што, малоць языком.
Плесці кашалі з лапцямі — гаварыць немаведама што, без сэнсу.
Плесці лухту — тое, што і вярзці лухту (гл.вярзці).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Біліндрасы ’балбатня, жарты’, біліндра́сіць ’вярзці лухту’ (Нас.). Параўн. рус.дыял.балендря́сы, балиндрясы ’жарты’ і да т. п. Няясныя словы. Звязваюць з баля́сы, але гэта не вельмі надзейна. Гл. Фасмер, 1, 115.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
salbádernvi
1) знаха́рыць, шапта́ць
2) груб.вярзці́ абы-што́, мянці́ць языко́м
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
schwábbelnvt
1) тэх. (ад)палірава́ць да бля́ску
2) дыял.вярзці́ лухту́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)