даве́р’е, ‑я, н.

Пераконанасць у чыёй‑н. шчырасці, чэснасці, добрасумленнасці і заснаваныя на іх адносіны да каго‑, чаго‑н. Карыстацца давер’ем. Заслужыць давер’е. Страціць давер’е. Апраўдаць давер’е. □ Так была наладжана сувязь з калгасам, і гэтай сувязі [Цімох] стараўся не губляць, наадварот, ён яшчэ болей замацоўваў яе, заваёўваючы давер’е з боку асобных калгаснікаў. Колас.

•••

Увайсці (уцерціся) у давер’е гл. увайсці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абману́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце; зак., каго-што.

1. Наўмысна сказаць каму‑н. няпраўду; схлусіць. // Увесці ў зман непраўдзівымі адносінамі. [Лаяна] не маглі абмануць ліслівыя позіркі, кампліменты яўных падлізаў, робленыя ўсмешкі падхалімаў. Лынькоў.

2. Нядобрасумленна аднесціся да каго‑н.; ашукаць. Абмануць пакупніка.

3. Не апраўдаць чыіх‑н. спадзяванняў, надзей. // Не выканаць дадзеных абяцанняў; не спраўдзіць, падвесці; спакусіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

excuse​1 [ɪkˈskju:s] n.

1. апраўда́нне; прычы́на;

make excuses апра́ўдвацца

2. (for) выбачэ́нне, прабачэ́нне;

There is no excuse for behaviour like that. Нельга апраўдаць такія паводзіны.

3. падста́ва; зачэ́пка; адгаво́рка;

a lame/feeble excuse неперакана́ўчая адгаво́рка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

тэадыцэ́я

(фр. théodicée, ад гр. theos = бог + dike = справядлівасць)

агульнае абазначэнне рэлігійна-філасофскіх дактрын, якія імкнуцца ўзгадніць ідэю добрага і ўсемагутнага бога з наяўнасцю зла на зямлі, апраўдаць бога як тварца і правіцеля свету насуперак існаванню цёмных бакоў быцця.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

прабача́ць, праба́чыць

1. entschúldigen vt, verzéihen* vt;

прабачце! entschúldigen Sie!, Verzéihung!, bitte um Verzéihung [Entschuldigung]!;

ён про́сіць яму́ прабачыць er lässt sich entschúldigen;

2. (апраўдаць) entschúldigen vt; réchtfertigen неаддз. vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абялі́ць, абяля́ць

1. (зрабіць белым) wéiße(l)n vt, (weiß) ánstreichen* vt;

2. разм. (зняць скуру) die Haut ábziehen*;

3. разм. (апраўдаць) réchtfertigen неаддз. vt; entschúldigen vt; réinwaschen аддз. vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

bewähren

1. vt дака́зваць сапра́ўднасць;

séinen Ruf ~ апраўда́ць сваю́ рэпута́цыю

2. ~, sich ака́звацца прыда́тным; апра́ўдваць надзе́і;

sich als tréuer Freund ~ паказа́ць сябе́ ве́рным ся́брам

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

verlóhnen vt і ~, sich апраўда́ць сябе́, быць ва́ртым;

es verlóhnt sich (nicht) (не) ва́рта (што-н. рабіць);

díese Árbeit verlóhnt sich гэ́тая пра́ца дае плён, гэ́та плённая пра́ца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

dopisać

dopisa|ć

зак.

1. дапісаць;

dopisać rozdział do końca — дапісаць главу да канца;

dopisać kilka zdań — дапісаць некалькі сказаў;

2. апраўдаць спадзяванні;

pogoda nie ~ła — надвор’е падвяло

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

падману́ць

1. betrügen* vt, éinen Betrúg begéhen* (каго-н. an D); ánführen vt (падвесці); hintergéhen* vt (уводзіць у зман); hínters Licht führen, übers Ohr háuen*;

падману́ць дзяўчыну (спакусіць) ein Mädchen verführen;;

2. (парушаць абяцанне) sein Verspréchen nicht hálten*;

3. (не апраўдаць):

падману́ць спадзява́нні [даве́р] die Erwártungen [das Vertráuen] enttäuschen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)