Му́ліць, му́ляць, драг. му́лятэ ’церці, націскаць, рэзаць цвёрдым скуру, цела’, ’пашкоджваць нагу, бок’, ’не цярпецца’, ’прычыняць боль’, ’ціснуць’, ’непакоіць, дакучаць’, ’назаляць, перашкаджаць’, му́ліцца ’не хацець, не адважвацца, адчуваць няёмкасць’, ’націраць’, му́ляцца ’ціснуць’, ’мяцца, праяўляць нерашучасць’ (ТСБМ, Нас.; Яруш., Шпіл., Шн. 2, Др.-Падб., Гарэц., Грыг., Растарг., Шат., Касп., Бяльк., Мат. Маг., Сл. ПЗБ, ТС; КЭС, лаг.), му́ляяцца ’вельмі хочацца’ (Шат.), му́ліць ’настойліва прасіць’ (КЭС, лаг.). Укр. му́лити, рус. му́лить, му́леть ’ціснуць’, польск. mulać ’муліць’, славен. múliti ’церці, прытупляць, абсоўваць, сашморгваць лістоту з галін’, muljȃva ’мяккая, маладая трава’, múlica ’колас без зерня’, múl, múlast ’лабаты’, ’безбароды’, серб.-харв. му̏љати ’размінаць вінаград’, ому́лити се ’адвязацца’, балг. шму́ля ’рваць фрукты з дрэва разам з лістамі, матлашыць’. Прасл. muliti (Трубачоў, О составе, 181). Роднаснымі з’яўляюцца: літ. šmùlas, лат. šmauls ’бязрогі, лысы’, а таксама бел. шмуляць, шмуляцца. Аткупшчыкоў (Этимология–1984, 193) у якасці дадатковых «пучкоў» лексічных ізаглос прыводзіць рус. му́ліць ’выпрошваць’ і літ. maũlyti ’канькаць, надакучліва прасіць’, што семай ’шматразовае паўтарэнне дзеяння’ збліжаецца з му́ліць ’націскаць, нарэзваць’. Гэтак жа і ЕСУМ, 3, 532–533.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wégkommen* vi (s) разм. адыхо́дзіць, сыхо́дзіць, ад’язджа́ць, з’язджа́ць

2) (j-m) прапада́ць (у каго-н. – пра рэчы)

3) адчапі́цца, адкруці́цца, адкара́скацца, адвяза́цца;

gut dabéi ~ лёгка [уда́ла, шчаслі́ва] адчапі́цца;

er kónnte nicht über íhre Tréulosigkeit ~ ён нія́к не мог праба́чыць ёй здра́ды

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

scháffen II

1. vi рабі́ць, працава́ць;

die Háusfrau scháffte den gánzen Tag гаспады́ня ўвесь дзень была́ ў кло́паце;

er hat viel zu ~ у яго́ мно́га рабо́ты;

j-m viel zu ~ máchen рабі́ць [дастаўля́ць] каму́-н. мно́га кло́пату;

sich (D) mit etw. (D) zu ~ máchen важда́цца з чым-н.; заня́цца чым-н.

2. vt

1) рабі́ць, спраўля́цца з чым-н.;

wir ~ es мы з гэ́тым спра́вімся;

Hilfe ~ дапамага́ць, ака́зваць дапамо́гу

2) дастаўля́ць (куды-н.);

etw. zur Stélle ~ даста́віць што-н. на ме́сца

3) дастава́ць, здабыва́ць;

etw. zu éssen ~ здабы́ць што-н. з’е́сці

4) прыма́ць, прыбіра́ць; ліквідава́ць;

j-n, [etw.] aus dem Wége ~ прыбра́ць каго́-н., што-н. з даро́гі;

etw. beiséite ~ разм. прысво́іць сабе́ што-н. (несумленным шляхам);

sich (D) j-n vom Hálse ~ адвяза́цца [адчапі́цца] ад каго́-н.

5) наво́дзіць, устанаўля́ць;

Órdnung ~ наве́сці пара́дак;

Rúhe ~ устанавіць цішыню́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)