straggle
[ˈstrægəl]
v.i.
1) разбрыда́цца, ісьці́ ўразбро́д
2) адбіва́цца (ад рэ́шты)
to straggle from a herd — адбі́цца ад ста́тку
3) бязла́дна разраста́цца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
zurückwirken vi (auf A)
1) рэагава́ць, дзе́йнічаць (на што-н.)
2) адбіва́цца (на чым-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
print2 [prɪnt] v.
1. адбіва́цца, пакіда́ць след (таксама перан.)
2. друкава́ць (у розных знач.)
3. піса́ць друкава́нымі лі́тарамі
4. публікава́ць, змяшча́ць у дру́ку
5. пяча́таць (фатаграфіі)
print off [ˌprɪntˈɒf] phr. v. раздрукава́ць (на камп’ютары)
print out [ˌprɪntˈaʊt] phr. v. = print off
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
hold at bay, keep at bay
а) трыма́ць на адле́гласьці, здалёк
б) пасьпяхо́ва адбіва́цца, адгрыза́цца
в) стры́мліваць
Drugs kept the fever at bay — Лек стрыма́ў гара́чку
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
rebound
[,rɪˈbaʊnd]
1.
v.i.
1) адско́кваць
2) адбіва́цца; вярта́цца да ране́йшага ста́ну (пасьля́ няўда́чы)
2. [ˈrɪ:baʊnd]
n.
адско́к -у m., адбіцьцё n., рыкашэ́т -у m.
•
- on the rebound
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
tell on
а) дано́сіць на каго́; нагаво́рваць, плятка́рыць на каго́
б) адбіва́цца на чым
The strain told on his health — Цяжкі́я выпрабава́ньні адбі́ліся на яго́ным здаро́ўі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
отдава́ться
1. (отдавать себя, покоряться) аддава́цца;
2. (увлекаться чем-л.) аддава́цца, уляга́ць (у што);
3. (отражаться) адгука́цца, адбіва́цца;
4. (о боли) аддава́цца, кало́ць;
5. страд. (к отдава́ть 1) аддава́цца.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
fight
[faɪt]
1.
n.
1) змага́ньне n.; бой -ю m., бі́тва f., бо́йка f.
2) зва́да f.; сва́рка f., спрэ́чкі pl.
2.
v., fought, fighting
змага́цца; бі́цца
fight back — супраціўля́цца, адбіва́цца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
wíder=
аддз. і неаддз. дзеясл. прыстаўка, указвае на дзеянне, накіраванае супраць дзеяння, выказанага асноўным дзеясловам: wíderhallen адбіва́цца (пра гук); widerspréchen* пярэ́чыць, супярэ́чыць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Вярта́цца ’варочацца, прыходзіць назад’ і вяртаць ’тс’; ’аддаваць назад’; ’кідаць, перакульваць, варочаць’ (БРС, КТС, Яруш., Бяс.). Укр. вертати ’варочаць, вяртацца, паварочваць, скідаць, звальваць’, рус. вертать: смал., наўг. ’аддаваць назад узятае, захопленае’, пенз. ’вяртаць каго-небудзь назад’, смал., наўг., паўд. вертаться ’вяртацца, варочацца назад’, польск. wracać się ’вяртацца’, wracać ’вяртацца; вяртаць’, н.-луж. wrośiś ’паварочваць’; ’скручваць, вярцець’; ’абарачацца’; в.-луж. wróćeć ’вяртаць, браць назад’, wróćeć so ’вяртацца’; ’адбівацца, адскокваць’, чэш. vraceti (se) ’мяняць кірунак, пасылаць назад’; ’вяртаць назад’; ’аддаць (нейкую рэч)’, славац. vracať ’мяняць у адваротны бок кірунак руху каго-небудзь’; ’прыводзіць да пачатковага стану’; ’аддаваць, вяртаць’, славен. vráčati ’вяртаць, варочаць’; ’аддаваць доўг’, vráčati se ’вяртацца’, серб.-харв. вр̏тати се ’вяртацца’, вра̏ћати ’вяртаць, аддаваць’; ’варочацца назад’, вра̏ћати се ’вяртацца’, балг. връщам ’аддаваць назад, вяртаць’; ’вяртацца’. Прасл. vьrtěti, vortiti. Прасл. vьrtati — фактатыў на ‑ati ад vьrtěti, vьrtjǫ (Скок, 3, 631). Да вярце́ць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)