Мочка 1 ’ніжняя мясістая частка вуха’ (ТСБМ). Укр. мочка, рус. мочка ’тс’, ст.-рус. мочка ’тс’ (XVII ст.), якія з мъчъка < мкнути < (про)‑мкнути ’працягнуць’ у выніку чаргавання ъ : ы, параўн. прымыка́ць (Міклашчыч, 206; Праабражэнскі, 1, 563; Фасмер, 2, 666; Булахоўскі, ВП, 3, 418).

Мочка 2 ’раменная ці вяроўчаная пятля, якой прывязваецца пуга да пугаўя або біч да цапільна’ (Бяльк.), ’пятля ў кашулі’ (Растарг.). Рус. мочка ’пятля на адзенні’ (кур.), ’пятля на ботах’ (варон., разан., маск., калін.). Да мочка 1 < (з)мыка́цца ’змыкацца, стульвацца’ > прасл. mъknǫti ’цягнуць’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Лапаце́нь 1 ’лапатун’ (Нас.), ’балбатун’ (Сл. паўн.-зах.). Да лапатаць 1 (гл.). Аб словаўтварэнні гл. Сцяцко, Афікс. наз., 38.

Лапаце́нь 2 ’планка з адтулінай, у якую ўстаўляецца верхні канец млёна’ (Інстр. 3; віл., КЭС; беш., Нар. сл., Сл. паўн.-зах.), ’частка млына, якая падае збожжа’ (Касп.). Утворана ад назоўніка лапата і суф. ‑ень (планка з адтулінай мае выгляд лапаткі). Сюды ж лапаценка ’тс’ (воран., Сл. паўн.-зах.).

Лапаце́нь 3, лыпаце́нь ’тоўсты, сыты, поўны хлопец, непаваротлівы’ (Бяльк.). Да ла́паць 2 (гл.). Параўн. лапціва́ты ’тоўсты, бясформенны чалавек’ (КЭС, лаг.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

о́рган

(лац. organum, ад гр. organon = прылада, інструмент)

1) частка арганізма, якая мае пэўную будову і выконвае пэўную функцыю;

2) установа, якая выконвае пэўныя задачы ў той ці іншай галіне грамадскага жыцця (напр. органы народнай адукацыі);

3) друкаванае выданне, якое належыць якой-н. установе або арганізацыі (напр. акадэмічны о.).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

interest

[ˈɪntrest]

1.

n.

1) заціка́ўленасьць f.

2) інтарэ́с -у m.

3) ціка́васьць f.

to have an interest — ціка́віцца, быць заціка́ўленым

4) ча́стка (капіта́лу) у прадпрые́мстве

5) прыбы́так -ку m., выго́да f.; кары́сьць f.

to look after one’s own interests — дбаць аб сваіх інтарэ́сах, кары́сьці

6) працэ́нты pl. (ад капіта́лу); працэ́нтная но́рма

2.

v.t., v.i.

ціка́віць (-ца) каго́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

breast

[brest]

1.

n.

1) гру́дзі pl., грудна́я кле́тка

2) грудзі́на f. (адзе́жы), пе́рад -у m.

3) пярэ́дняя ча́стка; фронт -у m.

4) грудна́я (мало́чная) зало́за

5) Figur. сэ́рца n., душа́ f.; пачу́цьці pl.

6) Mining забо́й -ю m., што́льня f.

7) палі́ца f. (у плу́зе)

2.

v.t.

супраціўля́цца, змага́цца; супрацьстая́ць

•

- beat one’s breast

- make a clean breast of

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

pride

[praɪd]

1.

n.

1) го́нар -у m., самазадаво́ленасьць f.

to take pride in —

а) ганары́цца кім-чым

б) знахо́дзіць прые́мнасьць у чым

2) фанабэ́рыстасьць, пы́ха f.

3) ганары́стасьць f.; пага́рда f. (да і́ншых)

4) найле́пшая ча́стка або́ пара́, ро́сквіт -у m.

in the pride of manhood — у ро́сквіце сі́лаў

2.

v.i.

ганары́цца

to pride oneself on — ганары́цца не́чым

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

гарсэ́т

(польск. gorset, ад фр. corset)

1) шырокі пругкі пояс, які носяць пад сукенкай для надання стройнасці фігуры;

2) частка беларускага народнага жаночага касцюма ў выглядзе безрукаўкі;

3) бандаж, які носяць на верхняй частцы тулава пры скрыўленні пазваночніка.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

кватэ́ра

(польск. kwatera, ад ням. Quartier)

1) частка жылога дома, якая складаецца звычайна з некалькіх пакояў і мае асобны выхад;

2) памяшканне, якое часова наймаецца ў каго-н. для жылля;

3) мн. месца размяшчэння войск у населеным пункце.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

по́рцыя

(польск. porcja, ад лац. portio = частка)

1) пэўная колькасць чаго-н., якая прызначаецца па норме (напр. п. вады, п. корму);

2) страва або напітак, разлічаныя на аднаго чалавека ў рэстаране ці сталовай (напр. п. кашы, п. марожанага).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

шно́ркель

(ням. Schnorkel)

устройства ў выглядзе трубы з двума каналамі (для забору свежага паветра і выкіду адпрацаваных газаў), якое забяспечвае работу дызеляў падводнай лодкі, калі яна ідзе на невялікай глыбіні і верхняя частка ўстройства выходзіць на паверхню мора.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)