вы́пусціць, ‑пушчу, ‑пусціш, ‑пусціць;
1. Адпусціць на волю, вызваліць.
2. Дазволіць, даць магчымасць выйсці адкуль‑н., пусціць куды‑н.
3. Расходаваць у працэсе стральбы; выстраліць.
4. Перастаць трымаць; упусціць.
5. Даць поўную, закончаную адукацыю, давесці да канца навучанне.
6. Вырабіць, выпрацаваць.
7. Высунуць вонкі, на паверхню.
8. Павялічыць у даўжыню, шырыню.
9.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
з’е́хаць, з’еду, з’едзеш з’едзе;
1. Едучы, спусціцца адкуль‑н.
2. Едучы, павярнуць куды‑н.
3. Выехаць, паехаць адкуль‑н. (звычайна далёка або надоўга).
4. Ссунуцца са свайго месца; збіцца, спаўзці.
5.
6.
7.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
усхо́д 1, ‑у,
1. З’яўленне над гарызонтам (нябеснага свяціла, зары).
2. Адзін з чатырох напрамкаў свету, процілеглы захаду.
3. Мясцовасць, частка краіны, дзяржавы, размешчаная ў гэтым напрамку.
4.
•••
усхо́д 2, ‑у,
Верхняя больш высокая частка ступні; пад’ём.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фон 1, ‑у,
1. Асноўны колер,
2.
3. Які‑н. асноўны спосаб уздзеяння на глебу пры яе апрацоўцы.
[Фр. fond.]
фон 2, ‑у,
1. Шум, трэск, перашкоды (у тэлефоне, радыёпрыёмніку і пад.).
2. Адзінка гучнасці.
[Ад грэч. phōnē — гук.]
фон 3,
1. Часціца перад нямецкімі прозвішчамі, якая паказвае на дваранскае паходжанне.
2.
[Ням. von.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
groß
1.
1) вялі́кі, буйны́;
ein ~er Búchstabe вялі́кая лі́тара
2) вялі́кі, даро́слы
3) ве́лічны, высакаро́дны;
éinen ~en Herrn spíelen уяўля́ць ва́жнага па́на
4) зна́чны, ва́жны;
ein ~er Tag вялі́кі [урачы́сты] дзень;
Groß und Klein стары́ і малы́;
~e Áugen máchen вы́трашчыць [вы́лупіць] во́чы (ад здзіўлення);
das ~e Wort führen
der Gróße Teich
auf ~em Fuß lében жыць на шыро́кую нагу́
2.
im Gróßen und Gánzen уво́гуле і ца́лкам;
im Gróßen geséhen разгляда́ючы (што
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
салі́дны, ‑ая, ‑ае.
1. Моцны, добра зроблены.
2. Які вылучаецца грунтоўнасцю, глыбінёй, сур’ёзнасцю.
3. Які заслугоўвае давер, з добрай рэпутацыяй, аўтарытэтам.
4. Важны, паважны, самастойны (пра чалавека).
5. Мажны, вялікі (пра фігуру чалавека).
6. Не вельмі малады, сталы.
7. Значны па велічыні, памеру, сіле і пад.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
спако́йны, ‑ая, ‑ае.
1. Які знаходзіцца ў стане спакою, нерухомасці; ціхі, бязгучны.
2. Які не выяўляе трывогі, хвалявання, знаходзіцца ў стане спакою, не ўзбуджаны (пра чалавека).
3. Які рэдка выходзіць з сябе, стрыманы, ураўнаважаны (пра чалавека).
4. Раўнамерны, роўны ў сваім праяўленні, працяканні.
5. Мірны, не ваенны.
6. Які адбываецца ў спакоі, нічым не парушаецца, не трывожыцца нікім.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
КІ́ЕЎ,
горад, сталіца Украіны, цэнтр Кіеўскай
Пасяленні на
Пачатак
паселішчы 6—7
З часоў Кіеўскай Русі К. быў адным з цэнтраў
Літ.:
Логвин Г.Н. Киев 2 изд.
Толочко П.П. Древний Киев. Киев, 1983;
Киев: Энцикл. справ. 2 изд. Киев 1985.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ро́ўны, ‑ая, ‑ае.
1. Просты, прамы, без выгібаў.
2. Гладкі, без упадзін і ўзгоркаў.
3. Аднолькавы, пастаянны ў якіх‑н. адносінах на працягу якога‑н. часу, якой‑н. адлегласці.
4.
5.
6. Які знаходзіцца на адной лініі з кім‑, чым‑н. (па вышыні, глыбіні і пад.).
7. Які мае аднолькавыя з кім‑н. правы, становішча, значэнне.
8. Які дакладна адпавядае чаму‑н. па велічыні, мае пэўную велічыню.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цвёрды, ‑ая, ‑ае.
1. Які характарызуецца стабільнасцю формы пры нармальных умовах, у адрозненне ад вадкага і газападобнага.
2. Які з цяжкасцю паддаецца сцісканню, згінанню, рэзанню і пад.;
3.
4. Устойлівы, трывалы, не хісткі.
5.
6. Добра засвоены, трывалы, грунтоўны.
7. Выразны, рэзкі (пра рысы твару).
8.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)