ве́жды мн., уст., поэт. паве́кі, -каў, ед. паве́ка ср.;

сомкну́ть ве́жды сплю́шчыць (зве́сці) паве́кі, заплю́шчыць во́чы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

запороши́ть сов.

1. зацерушы́ць, мног. пазацяру́шваць;

2. (засорить) разг. запару́шыць, мног. пазапару́шваць;

запороши́ть глаза́ запару́шыць во́чы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

gleam​2 [gli:m] v.

1. блішча́ць;

His eyes gleamed with pleasure. Яго вочы блішчалі ад задавальнення.

2. міга́ць, мігце́ць (пра зоркі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

scintillate [ˈsɪntɪleɪt] v.

1. зіхаце́ць; блішчэ́ць; блі́скаць;

Diamonds scintillate. Дыяменты зіхацяць.

2. выпраме́ньваць;

Her eyes scintillated. Яе вочы блішчэлі (ад радасці).

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

журбо́тны гру́стный; печа́льный; ско́рбный;

~ная пе́сня — гру́стная (печа́льная) пе́сня;

~ныя во́чы — гру́стные (печа́льные, ско́рбные) глаза́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

заіскры́цца сов. заискри́ться; (о вине — ещё) заигра́ть;

снег ~ры́ўся — снег заискри́лся;

~ры́ліся во́чы — заискри́лись глаза́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сляпі́ца ж., обл., см. сляпе́нь;

◊ ле́зці ~цаю ў во́чы — пристава́ть как ба́нный лист (как смола́)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Прыска́ліць у выразе прыска́ліць вочы (вока) ’прыжмурыцца’ (ТСБМ), прыска́льваць ’прыжмурваць’ (ТС), прыска́люватыся ’прыжмурвацца, нібы смеючыся ротам’ (драг., Нар. лекс.), прыска́ляный ’прыжмураны’ (Клім.). Гл. скаліць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Кі́дкі ’які рэзка кідаецца ў вочы; яркі, прыметны’ (ТСБМ), ’падатлівы, ахвочы, схільны да чаго-небудзь’ (ТСБМ), ’спраўны (чалавек)’ (Сцяц.), ’неўраўнаважаны’ (Янк. III). Гл. кідаць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Касаву́рыць ’глядзець коса, убок, касіць вочы’ (Нас.). Слова, безумоўна, складанае. Яго першая частка ўзыходзіць да косы (гл.). Але другая частка застаецца няяснай (магчыма, кантамінаванай).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)