scintillate [ˈsɪntɪleɪt] v.
1. зіхаце́ць; блішчэ́ць; блі́скаць;
Diamonds scintillate. Дыяменты зіхацяць.
2. выпраме́ньваць;
Her eyes scintillated. Яе вочы блішчэлі (ад радасці).
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
журбо́тны гру́стный; печа́льный; ско́рбный;
~ная пе́сня — гру́стная (печа́льная) пе́сня;
~ныя во́чы — гру́стные (печа́льные, ско́рбные) глаза́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
заіскры́цца сов. заискри́ться; (о вине — ещё) заигра́ть;
снег ~ры́ўся — снег заискри́лся;
~ры́ліся во́чы — заискри́лись глаза́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
сляпі́ца ж., обл., см. сляпе́нь;
◊ ле́зці ~цаю ў во́чы — пристава́ть как ба́нный лист (как смола́)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Касаву́рыць ’глядзець коса, убок, касіць вочы’ (Нас.). Слова, безумоўна, складанае. Яго першая частка ўзыходзіць да косы (гл.). Але другая частка застаецца няяснай (магчыма, кантамінаванай).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кі́дкі ’які рэзка кідаецца ў вочы; яркі, прыметны’ (ТСБМ), ’падатлівы, ахвочы, схільны да чаго-небудзь’ (ТСБМ), ’спраўны (чалавек)’ (Сцяц.), ’неўраўнаважаны’ (Янк. III). Гл. кідаць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прыска́ліць у выразе прыска́ліць вочы (вока) ’прыжмурыцца’ (ТСБМ), прыска́льваць ’прыжмурваць’ (ТС), прыска́люватыся ’прыжмурвацца, нібы смеючыся ротам’ (драг., Нар. лекс.), прыска́ляный ’прыжмураны’ (Клім.). Гл. скаліць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
рудыме́нт
(лац. ridimentum = зачатак, пачатковая ступень)
1) астаткавы, недаразвіты орган, які страціў у працэсе эвалюцыі сваё асноўнае значэнне, напр. вочы ў крата, хваставыя пазванкі і апендыкс у чалавека;
2) перан. астатак, рэшткі якой-н. з’явы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
адплю́шчыцца, ‑плюшчыцца; зак.
Адкрыцца, расплюшчыцца (пра вочы). Павекі вачэй заварушыліся, сілячыся адплюшчыцца. Якімовіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
касу́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; незак., што.
Разм. Тое, што і касавурыць. Касурыць вочы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)