Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
шама́н
(эвенк. saman = узбуджаны чалавек)
чараўнік, знахар у народаў, рэлігія якіх засноўваецца на веры ў духаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
шама́н, ‑а, м.
Чараўнік, знахар у народаў, рэлігія якіх заснавана на кульце духаў, на магіі. — Шаманы, ведзьмары яго [народ] лячылі, шаптухі зеллем кармілі, народ выміраў.Рамановіч.
[Эвенкійскае — узбуджаны.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Валшэ́мнік ’чараўнік’ (Кліх.). З валшэбнік з асіміляцыяй бн > мн.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
guślarz
м.чараўнік, чарадзей; вядзьмар, вядзьмак
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
conjurer[ˈkʌndʒərə]n.
1. чарадзе́й, чараўні́к
2. фо́куснік;
He is no conjurer. Ён зорак з неба не хапае.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
чароде́й
1.(волшебник) чарадзе́й, -дзе́я м., чараўні́к, -ка́м.; (колдун) вядзьма́р, род. ведзьмара́м.; вядзьма́к, род. ведзьмака́м.;
2.перен. чарадзе́й, -дзе́я м., чараўні́к, -ка́м.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)