колиро́вка ж. калірава́нне, -ння ср., каліро́ўка, -кі ж.; прышчэ́пліванне, -ння ср., прышчэ́пка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сібірая́звавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да сібірскай язвы. Сібіраязвавая эпідэмія. // Які служыць для лячэння сібірскай язвы, засцерагае ад яе. Сібіраязвавая сываратка. Сібіраязвавая прышчэпка.

2. Хворы на сібірскую язву. Сібіраязвавыя жывёліны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

szczepienie

н. прышчэпліванне, прышчэпка;

szczepienie ospy — прышчэпліванне воспы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

jab​1 [dʒæb] n.

1. штуршо́к, уда́р (асабліва чым-н. вострым);

He gave me a jab in the ribs. Ён штурхнуў мяне локцем у бок.

2. med., infml уко́л; прышчэ́пка;

a cholera jab прышчэ́пка су́праць хале́ры

3. каро́ткі прамы́ ўда́р па ко́рпусе (у боксе)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

приви́вка ж.

1. (действие) прышчэ́пліванне, -ння ср., прышчэ́пка, -кі ж.;

2. (привой) сад. прышчэ́пак, -пка м., шчэ́па, -пы ж.;

3. (прививочный препарат, вакцина) мед. прышчэ́пка, -кі ж., вакцы́на, -ны ж.; прышчэ́пачны прэпара́т;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

копулиро́вка ж. капулі́раванне, -ння ср., капуліро́ўка, -кі ж.; (прививание) прышчэ́пліванне, -ння ср., прышчэ́пка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пірке́

(ням. Pirquet = прозвішча аўстр. педыятра)

скурная прывіўка прышчэпка, якая ўстанаўлівае наяўнасць або адсутнасць у арганізме туберкулёзнай інфекцыі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

прище́пок м.

1. сад. прышчэ́пак, -пка м.;

2. (для белья и т. п.) прышчэ́пка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

graft​1 [grɑ:ft] n.

1. прышчэ́пак; прышчэ́п; прышчэ́пка

2. med. транспланта́т; транспланта́цыя;

skin/bone graft пераса́дка ску́ры/ко́сці

3. BrE, infml ця́жкая пра́ца

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

во́спа, ‑ы, ж.

1. Цяжкая інфекцыйная хвароба, якая суправаджаецца з’яўленнем пухіркоў на скуры і слізістых абалонках. Прышчэпка воспы.

2. Разм. Шрамы і ямкі, якія застаюцца пасля гэтай хваробы або на месцы яе прышчэпкі. Пабіты воспаю твар.

•••

Ветраная воспа — інфекцыйная дзіцячая хвароба; вятранка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)