ábermalig a паўто́рны, другаразо́вы

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

шматразо́ва прысл., шматразо́вы víelfach, méhrfach, víelmalig, méhrmalig; wiederhólt (паўторны)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дыяфтарэ́з

(ад гр. diaphtora = разбурэнне)

паўторны, рэгрэсіўны метамарфізм горных парод.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

рамі́з, ‑у, м.

1. У некаторых картачных гульнях — недабор пэўнай колькасці бітак, а таксама штраф за такі недабор.

2. Паўторны папераджальны ўдар у фехтаванні.

[Фр. remise.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

iterative

[ˈɪtəreɪtɪv]

adj.

1) які́ паўтара́ецца; по́ўны паўтарэ́ньняў

2) паўто́рны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

пераэкзамено́ўка, ‑і, ДМ ‑ноўцы; Р мн. ‑новак; ж.

Паўторны экзамен у сістэме школьнага навучання пасля нездавальняючага адказу на першым. Пераэкзаменоўка па алгебры. Атрымаць пераэкзаменоўку на восень.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

nawrotny

1. зваротны; паўторны;

2. тэх. рэверсіўны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

дру́гасны nóchmalig, wiederhólt (паўторны); sekundär (пабочны);

дру́гасныя палавы́я адзна́кі анат. sekundäre Geschléchtsmerkmale

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

replay

1. [rɪˈpleɪ]

v.

перагу́льваць, паўтара́ць (матч)

2. [ˈri:pleɪ]

n.

перагу́льваньне n., паўто́рны матч

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Рэцыды́ў ’зварот, паўтарэнне якой-небудзь з’явы’ (ТСБМ). Паўторнае запазычанне з рус. рецидив ’тс’. Ст.-бел. рэцыдыва ’аднаўленне хваробы’ < ст.-польск. recydywa < лац. recidīvus ’паўторны’ < rĕcīdo ’зноў трапляю’ (Булыка, Лекс. запазыч., 129).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)