залапаце́ць, ‑пачу, ‑почаш, ‑поча; зак.

Разм. Пачаць лапацець. // Пралапацець. Ачнулася [Поля], калі ў галлі над самай галавой нешта раптам залапацела — мусіць, птушка спрасоння папраўляла крыло. Арочка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Flügel I m -s, -

1) крыло́;

die ~ hängen lássen* апусці́ць ру́кі, замарко́ціцца, затужы́ць

2) палаві́нка, ство́рка (дзвярэй); вайск. фланг, крыло́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

annex(e)​1 [ˈæneks] n.

1. прыбудо́ва; крыло́; флі́гель

2. fml дада́так, дапаўне́нне (да дакумента, кнігі і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Scháufel f -, -n

1) шу́фель

2) тэх. ло́пасць, крыло́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Ма́ха ’крыло ветрака’ (Некр., Нар. Гом., чачэр., Мат. Гом.), ’крыло птушкі’ (светлаг., Мат. Гом.). Утворана пры дапамозе суф. ‑а ад махаць. А б утварэнні аднакарэнных назоўнікаў м. р. (на ‑ъ/‑ь) і ж. р. (на ‑а) гл. Ільінскі, AfSlPh, 29, 162. Параўн. балг. махово перо ’вялікае пер’е ў крыле птушкі’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

◎ Кры́лус ’клірас, месца ў царкве для пеўчых’ (Бяльк., Шат.). Да клірас пад уплывам крыло© (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

◎ Кры́лы ’жабры’ (Шатал.). Таксама парныя аб’екты з абодвух бакоў рыбы, таму па аналогіі з крыло© (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

wing

[wɪŋ]

1.

n.

1) крыло́ n.

2) крыло́ n. (буды́нка)

3) крыло́ n., ча́стка, фра́кцыя f.

the left/right wing of the party — ле́вае/пра́вае крыло́ па́ртыі

4) кулі́сы (у тэа́тры)

2.

v.i.

1) акрыля́ць

2) лётаць, узьлята́ць

3) Figur. падганя́ць, прысьпе́шваць

Terror winged his steps — Жах прысьпе́шваў яго́ныя кро́кі

4) пара́ніць у крыло́ або́ руку́

The bullet winged the bird but did not kill it — Ку́ля пара́ніла пту́шку ў крыло́, але не забі́ла яе́

•

- be on the wing

- take wing

- under the wing of

- wing its way

- wings

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

пло́скасць, -і, мн. -і, -ей, ж.

1. гл. плоскі.

2. У геаметрыі: паверхня, якая мае два вымярэнні.

Лінія на плоскасці.

3. Роўная, гладкая паверхня.

П. самалёта (крыло). Нахіленая п.

Каціцца па нахіленай плоскасці (перан.: пра паступовае маральнае падзенне).

4. перан. Галіна, сфера распаўсюджання чаго-н., пункт гледжання.

Разгледзець пытанне ў іншай плоскасці.

|| прым. пло́скасны, -ая, -ае (да 2 знач.).

Плоскасныя вымярэнні.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

уме́раны, -ая, -ае.

1. Сярэдні паміж крайнасцямі — не вялікі і не малы, не гарачы і не халодны і пад.

Умераная скорасць.

Умераная вільготнасць.

Умераныя патрабаванні.

2. Пра клімат: сярэдні паміж гарачым і халодным.

У. клімат.

У. пояс.

3. Які трымаецца сярэдняй палітычнай лініі, схільны да кампрамісу, згодніцтва.

Умеранае крыло рэфарматараў.

Умераная палітыка.

|| наз. уме́ранасць, -і, ж. (да 1 і 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)