resign oneself
паддава́цца, здава́цца; скара́цца; зьміра́цца
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
гре́зиться безл. мро́іцца; (мечтаться) ма́рыцца; (мерещиться) здава́цца; (видеться во сне) сні́цца.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
каза́ться несов. здава́цца;
ка́жется вводн. сл. здае́цца;
каза́лось вводн. сл. здава́лася.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
пастрайне́ць, ‑ею, ‑ееш, ‑ее; зак.
Стаць стройныя, страйнейшым. Нават магло здавацца, што ён [Адам Блецька] выраўняўся і пастрайнеў з усёй сва[ёй] постаці. Чорны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мжыць ’заплюшчыць вочы’, мжы́цца ’змыкацца, заплюшчвацца’, ’мроіцца, здавацца’ (Нас., Яруш.). Укр. мига́тися, мигну́тися ’мроіцца, здавацца’, ’здацца’, ’мільгаць’, польск. mżyć, mżeć ’міргаць (вачыма)’, ’драмаць’, ’склейвацца (пра вочы)’, ’глядзець, нібы праз туман’, mżonki ’паўсон’. Да прасл. migati > міга́ць (гл.) (Брукнер, 351) ’хутка рухацца туды-сюды’ > ’міргаць вачыма, калі надыходзіць сон’ (параўн. літ. miegóti ’спаць’) > ’бачыць праз сон нешта час-ад-часу’ > ’здавацца, мроіцца’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Мне́віцца ’здавацца’ (паўд.-усх., КЭС). Да мле́віцца (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
give up the ship
здава́цца, пакіда́ць карабе́ль
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
towel [ˈtaʊəl] n. ручні́к
♦
throw in the towel infml здава́цца, прызнава́ць над сабо́й перамо́гу
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
white fl ag [ˌwaɪtˈflæg] n. бе́лы сцяг (сімвал)
♦
hoist/show the white flag здава́цца
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Мярсце́нь ’нябожчык, які даўно ужо памёр’, ’здань’ (паўн., КЭС), мерсьціцца ’здавацца’, прымярэсціцца ’вярзціся’ (там жа), рус. мерещиться ’тс’, рус. ярасл. мерестить ’здавацца’, разан., кастр. мереститься. Да прасл. merkst‑, суфікс якога са ‑sk‑ (Бернекер, 2, 38; Фасмер, 2, 603).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)