бэ́ сціць
(польск. bestwić, ад лац. bestia = звер)
1) брудзіць , псаваць, даводзіць да непрыгоднасці (напр. б. вопратку);
2) лаяць, зневажаць, ганьбіць.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Кве́ цаць ’мазаць, брудзіць , пэцкаць’ (Пал. , Ян. , Шатал. , Нар. словатв. ). Гл. квэцаць .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
paprać
незак.
1. пэцкаць; брудзіць ;
2. партачыць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
schmú tzen vi
1) пэ́ цкаць, бру́ дзіць
2) пэ́ цкацца, бру́ дзіцца, быць ма́ ркім
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Му́ рзацца ’зацягвацца хмаркамі (аб небе)’ (Янк. 2), мурза́ ціцца ’хмарыцца’ (ганц. , Сл. ПЗБ ). Да мурза 1 му́ рзаць ’пэцкаць, чарніць, брудзіць ’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ке́ ўзаць ’пэцкаць, брудзіць , мазаць’ (Шат. , Сл. паўн.-зах. ), ’мыць’ (ТС ). З літ. kiaũzoti ’мазаць, пэцкаць’ (Сл. паўн.-зах. , 458; Лаўчутэ, Балтизмы , 113).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
brukać
незак.
1. пэцкаць; брудзіць ;
2. перан.
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Разве́ заць ’размазаць’, ’расквэцаць’ (Янк. 1, Мат. Гом. ). Прыставачнае ўтварэнне ад *ве́ заць з няяснай этымалогіяй. Магчыма яно з’яўляецца фанетычным варыянтам вэ́ зґаць , вэ́ дзгаць ’размазваць’, ’брудзіць ’ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
бэ́ сціць
1. (зневажаць ) beschí mpfen vt é idigen, verú nglimpfen vt
2. разм. брудзіць псаваць ) beschmú tzen vt ú tzig machen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Квэ́ цаць ’мазаць, размазваць, пэцкаць, брудзіць ’ (ТСБМ , Шат. , Нік. ). Параўн. квецаць (гл.). Укр. квацати , квецати ’мазаць глінай’, рус. квецать ’тс’, балг. квацам ’мазаць сцены вапнай, глінай’. Гл. квацык і квач .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)