паўне́ць

1. (напаўняцца) sich füllen (чым-н. mit D), voll wrden;

2. (таўсцець) dcker [vller] wrden; (an Gewcht) znehmen* vi

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

перабра́ць

1. (адсартаваць) uslesen* vt, sorteren vt;

2. (перагледзець) drchsehen* vt;

3. (узяць больш, чым трэба) zu viel nhmen*

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прысы́паць, прысыпа́ць

1. (дадаць) dazschütten vt, hinzstreuen vt;

2. (пасыпаць зверху) ufstreuen vt; bestruen vt (чым-н. mit D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ва́жнічаць разм. wchtig tun*, sich wchtig mchen (чым-н. mit D); groß tun* vi; sich aufs grße Ross stzen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абвяза́ць

1. mbinden* vt, umwckeln vt (чым-н. mit D); um etw. (A) bnden*;

2. (упрыгожыць вяззю) bestrcken vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адары́ць

1. гл. beschnken vt;

2. перан. (надзяліць якімі-н якасцямі) bednken* vt, beschnken vt (чым-н. mit D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

карпе́ць разм. (доўга, цярпліва працаваць) ngestrengt rbeiten (над чым-н. an D);

карпе́ць над кні́гамі über den Büchern hcken

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

ківа́ць

1. (што) schütteln vt, rütteln vt;

2. (чым) schütteln vt; ncken vi;

ківа́ць галаво́ю mit dem Kopf ncken [wckeln]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

лёпаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм.

1. З шумам удараць, біць па чым‑н. мяккім або чым‑н. мяккім; шлёпаць; ляпаць. Мокрыя сінія штаны лёпалі па нагах так гучна, нібы хто-небудзь біў па голым целе далон[ню]. Навуменка. Босыя ногі мякка лёпаюць па вільготнай зямлі. Мурашка.

2. перан. Груб. Гаварыць што‑н. недарэчнае, нетактычнае. [Міхал:] — Маўчаў бы лепш ды хоць шалопаў Ды менш губою гэтай лёпаў... Колас.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заме́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

1. Знак, след, зроблены на чым‑н.; метка. Зрабіць заметку на дрэве.

2. Кароткае пісьмовае ці друкаванае паведамленне аб чым‑н. На стале ляжаў макет «баявога лістка», запоўненага невялічкімі заметкамі. Лобан.

•••

Браць (узяць) на заметку гл. браць.

На заметцы ў каго — на ўліку, пад наглядам. На заметцы ў царскіх улад быў прысяжны павераны Кліменцій Зан. Г. Кісялёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)