сло́ва, -а, мн. -ы, слоў, н.
1. Асноўная сэнсавая адзінка мовы, якая свабодна ўзнаўляецца ў мове і служыць для пабудовы выказвання.
Іншамоўныя словы.
Падзяліць с. на склады.
2. адз. Мова і маўленчыя здольнасці.
Культура с.
Валодаць словам.
3. звычайна мн. Фраза, выказванне; гаворка, размова.
Бацькавы словы.
Сказаць некалькі слоў на развітанне.
4. адз. Вуснае публічнае выступленне, прамова дзе-н., а таксама права, дазвол гаварыць публічна.
Заключнае с. на выбарным сходзе.
Атрымаць с. для выступлення.
5. адз., з азначэннем. Думка, вывад; дасягненне ў якой-н. галіне.
У гэтай справе трэба с. вучоных.
Новае с. ў навуцы.
6. мн. Тэкст да вакальнага твора.
Песня на словы Адама Русака.
7. адз. Літаратурны твор у форме аратарскай прамовы, пропаведзі ці паслання (уст.). «С. аб палку Ігаравым».
◊
Адным словам — карацей кажучы.
Ад слова да слова — ад пачатку да канца.
Апошняе слова —
1) навейшае дасягненне (кніжн.);
2) заключнае слова падсуднага.
Браць слова назад (разм.) — адмаўляцца ад сказанага.
Глытаць словы — гаварыць неразборліва.
Да слова сказаць — у сувязі са сказаным.
Закінуць слова за каго (разм.) — падтрымаць пры неабходнасці.
З чужых слоў — з таго, што сказана кім-н.
Не абмовіцца ні адным словам — змаўчаць.
Слова за слова —
1) пра паступовае развіццё размовы;
2) спрачаючыся, пасварыцца.
Слоў няма (разм.) — канешне, так.
У адно слова — разам, адначасова падумаць, сказаць.
У двух словах (разм.) — коратка.
Цвёрдае слова — якому можна верыць.
|| памянш. сло́ўца, -а, н. (да 1 і 3 знач.; разм.).
|| прым. сло́ўны, -ая, -ае (да 1—3 знач.).
