МАН ((Mann) Генрых) (27.3.1871, г. Любек, Германія — 12.3.1950),
нямецкі пісьменнік. Брат Т.Мана. Вучыўся ў Берлінскім ун-це. З 1933 у эміграцыі ў Францыі, з 1940 — у ЗША. З 1949 прэзідэнт АМ ГДР. Друкаваўся з 1893. У ранніх творах выявіўся ўплыў класічных традыцый ням. і франц. л-р, мадэрнісцкіх кірункаў (трылогія «Багіні, або Тры раманы герцагіні Асі», 1903). У гратэскава-сатыр. форме паказаў драпежніцкую сутнасць імперыял. Германіі часоў Вільгельма II (рэаліст. раманы «У зямлі запаветнай», 1900; «Настаўнік Гнус, або Канец аднаго тырана», 1905; «Маленькі горад», 1909, і інш.). У трылогіі «Імперыя» («Вернападданы», 1914; «Бедныя», 1917; «Галава», 1925) праблемы фарміравання вернападданніцкай свядомасці, суіснавання ў адной асобе раба і тырана, на шырокім сац. фоне выкрыў герм. шавінізм і мілітарызм. Бесчалавечнасць тагачаснага грамадства рэзка крытыкаваў у раманах «Маці Марыя» (1927), «Яўгенія, або Эпоха бюргерства» (1928), «Сур’ёзнае жыццё» (1932) і інш. Вяршыня позняй яго творчасці — гіст. дылогія «Юнацтва караля Генрыха IV» (1935) і «Сталасць караля Генрыха IV» (1938), у якой увасоблена канцэпцыя дзейснага гуманізму. Аўтар п’есы «Мадам Легро» (1913), антыфаш. публіцыстычных зб-каў «Нянавісць» (1933), «Настане дзень» (1936), «Мужнасць» (1939), рамана пра антыфаш. рух у Чэхаславакіі «Лідзіцы» (1943), кн. мемуараў «Агляд стагоддзя» (1946), літ.-крытычных артыкулаў і інш. Яго паэтыка адметная дакладнай характаралагічнай дэталлю, моўнай выразнасцю, багаццем шён-«шыльдаў». Нац. прэмія ГДР 1949.
Тв.:
Рус.пер. — Соч.Т. 1—8. М., 1957—58;
В защиту культуры: Сб. ст.М., 1986.
Літ.:
Знаменская Г.Н. Генрих Манн: Критико-биогр. очерк. М., 1971;
Лявонава Е.А. Плыні і постаці: З гісторыі сусвет. літ. другой паловы XIX—XX стст. Мн., 1998.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Вялі́кі (БРС, Касп., Бяльк.). Шмат вытворных з рознымі суфіксамі: вялі́зны, вялі́зазны (Шат.), вялі́зарны ’тс’ (Шат.). Ст.-рус., ст.-слав.великъ, рус.вели́кий, укр.вели́кий, чэш.veliký, velký, польск.wielki, балг.вели́к, серб.-харв.ве̏лак і г. д. Прасл.*velikъ, а гэта ад прасл.*velьjь ’тс’. Этымалогія ўсёй групы слоў не вельмі ясная, ёсць многа версій. Агляд гл. Фасмер, 1, 289.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Глядзе́ць ’глядзець’. Рус.гляде́ть, укр.гляді́ти, чэш.hleděti, ст.-польск.ględzieć ’тс’. Звычайна параўноўваюць з такімі формамі, як с.-в.-ням.glinzen ’блішчаць’, лат.glenst, glendêt ’глядзець, шукаць’ і інш. Гл. Фасмер, 1, 418; Бернекер, 1, 303; Траўтман, 92–93; Праабражэнскі, 1, 129–130; БЕР, 4, 247–248; Махэк₂, 167. Падрабязны агляд праблематыкі гл. у Трубачова, Эт. сл., 6, 123.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Гняды́ ’гняды’, таксама гне́ды (Шат., БРС). Рус.гнедо́й, укр.гніди́й, польск.gniady, чэш.hnědý, серб.-харв.гње̑д і г. д. Прасл.*gnědъ ’тс’. Этымалогіі гэтага слова няпэўныя (напр., сувязь са ст.-слав.гнѣтити ’запальваць’ або з словам *gnida і г. д.; агляд у Трубачова, Эт. сл., 6, 167; Слаўскага, 1, 301). Магчыма, нейкі слав. неалагізм па тыпу ўтварэння *blědъ (гл. Слаўскі, там жа).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Го́луб ’голуб’. Рус.го́лубь, укр.го́луб, польск.gołąb, чэш.holub, серб.-харв.го̏лу̑б, ст.-слав.голѫбь. Прасл.*golǫbь. Лічыцца словам з не вельмі яснай этымалогіяй (агляд версій гл. у Слаўскага, 1, 312–313; Фасмера, 1, 432–433; Трубачова, Эт. сл., 6, 216–217). Можна прыняць версію, што прасл.*golǫbь вельмі нагадвае лац.columba, Columbus ’тс’, але хутчэй гэта паралельныя ўтварэнні (Трубачоў, там жа).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Го́рад ’горад’ (БРС, Касп.). Рус.го́род, укр.дыял.го́род, польск.gród, чэш.hrad, балг.градъ́т, серб.-харв.гра̑д, ст.-слав.градъ. Параўн. літ.gar̃das ’агароджа’, ст.-інд.gṛhás ’дом’, гоц.gards ’дом’ і г. д. Падрабязны агляд у Фасмера, 1, 443; гл. і ў Трубачова, Эт. сл., 7, 37. Крыніцай з’яўляецца і.-е.*ghordho‑ або *g̑hordho‑ (аналіз у Трубачова, там жа, 37–38).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Грэ́баць, грэбці ’грэбці’. Рус.греба́ть, польск.grzebać, чэш.hřebati, серб.-харв.грѐбати, балг.гре́бам. Прасл.*grebati, *grěbati ’тс’, далей *grebti. Агляд у Трубачова, Эт. сл., 7, 108–109, 109–110. Прасл.*greb‑ да і.-е.*ghrebh‑ (літ.grė́bti ’грэбці’, лат.grebt ’капаць’, ст.-в.-ням.graban ’тс’ і г. д.). Гл. Фасмер, 1, 454; Бернекер, 1, 347–348; Траўтман, 95–96.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Грэх, грэ́шны. Прасл.*grěxъ, *grešьnъ ’тс’; параўн. рус.грех, укр.гріх, польск.grzech, чэш.hřích, серб.-харв.гри̏јех, балг.грехъ́т, ст.-слав.грѣхъ. Этымалогій гэтага слова шмат; звычайна меркавалі, што ёсць сувязь з *grěti ’грэць’ (Фасмер, 1, 456–457). Трубачоў (Эт. сл., 7, 115–116) падтрымлівае этымалогію Бугі: *grěxъ < *groi̯‑so (параўн. лат.grèizs ’крывы’). Агляд літ-ры ў Трубачова, там жа.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Гімна́зія ’гімназія’ (БРС). Рус.гимна́зия, укр.гімна́зія. Паводле Фасмера (1, 407), з польск.gimnazjum (мн. л. gimnazja) або ням.Gymnasium (а гэта з лац.gymnasium). Першакрыніцай з’яўляецца грэч. мова. Іншыя даследчыкі прапануюць больш дэталёвую гісторыю слова (падрабязны агляд у Шанскага, 1, Г, 74). Але для гімназі́ст (БРС), рус.гимнази́ст, укр.гімназі́ст крыніцай з’яўляецца рус.гимнази́ст, утворанае на рус. глебе (Шанскі, там жа).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Дарагі́ ’дарагі’. Рус.дорого́й, укр.дороги́й, польск.drogi, чэш.drahý, серб.-харв.дра̑г, балг.драг, ст.-слав.драгъ. Прасл.*dorgъ ’тс’. Лат.dā̀rgs ’дарагі’, з якім параўноўваюць слав. слова, магчыма, запазычана са слав. моў. Іншыя версіі таксама вельмі няпэўныя. Трубачоў (Эт. сл., 5, 77) думае пра слав. інавацыю (можа. сувязь з *dьržati). Агляд праблематыкі ў Трубачова, там жа. Гл. яшчэ Фасмер, 1, 531.
