Парамі, па два. Коні ходзяць папарна — і ў плузе, і ў сеялцы, і ў баране...Брыль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прахварэ́ць, ‑эю, ‑эеш, ‑эе; зак.
Прабыць хворым некаторы час. [Волька] тыдні два прахварэла і не хадзіла ў школу.Даніленка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
albeit[ˌɔ:lˈbi:ɪt]conj.fml хоць, хаця́; тым не менш;
They continued to publish, albeit irregularly, two journals. Яны працягвалі друкаваць, хоць і нерэгулярна, два часопісы.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
zwéifach
1.ainv двайны́; двухразо́вы
2.adv у два разы́, удвайне́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
кампаўндава́ць
(ад англ. compound = састаўны)
змешваць два або некалькі масел, відаў паліва, каб атрымаць спецыяльныя прадукты зададзеных якасцей.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
дуумві́ры
(лац. duumviri, ад duo = два + vir = муж)
дзве вышэйшыя службовыя асобы ў калоніях і гарадах Стараж. Рыма.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
антыфо́н
(гр. antiphonos = які гучыць у адказ)
спеў, які выконваюць па чарзе два хоры або саліст і хор.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
zwęzić
зак. звузіць;
zwęzić о dwa centymetry — звузіць на два сантыметры
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
туры́ць, туру, турыш, турыць; незак., каго-што.
Разм.
1. Гнаць, праганяць. Дружна хлопцы тураць Ворага за Тураў.Пушча.Два дыпломы, два значкі — Два закончыў інстытуты. Працаваць жа спец такі Лічыць горшаю пакутай. Дзе б ён толькі ні рабіў — Адусюль мятлою тураць.Маеўскі.// Паганяць, падганяць. — Я каня гэтак турыў, гнаў гэтак, — гаварыў маладзейшы [хлопец], з нейкаю як бы крыўдаю ў голасе.Чорны.
2. Несці, везці што‑н. вельмі грузнае, грувасткае. Наперадзе насос, за ім жа бочкі тураць.Крапіва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ВЕ́НЦЕР, жак,
традыцыйная рыбалоўная снасць. Вядомая бел., рус. і інш.слав. народам. Венцер — сеткавы мяшок (куль) на абручах з адной або дзвюма перагародкамі (горламі) унутры. Рыба заплывала ў куль праз адтуліну ў горле. Да мяшка пры ўваходзе прывязвалі адно (аднакрылы венцер) ці два (двухкрылы венцер) сеткавыя крылы (нацягнутыя па вертыкалі на драўляныя планкі), што перагароджвалі шлях рыбе і накіроўвалі яе ў куль. У глухім канцы куль сцягваўся шнурком. Венцер устанаўліваўся ў вадаёме пры дапамозе калкоў. Аднакрылымі венцерамі лавілі рыбу пераважна ў азёрах, двухкрылымі — па цячэнні.
