1. Гукавы лад, гукавы састаў мовы. Фанетыка беларускай мовы.
2.Раздзел мовазнаўства, які вывучае гукі ў моўным патоку, іх спалучальнасць і пазіцыйныя змяненні.
[Грэч. phōnetikē.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
падраздзяле́ннен.
1. (дзеянне) Éinteilung f -, Untertéilung f -, Glíederung f -;
2.вайск. (частка, раздзел) Únterabteilung f -, -en;
3.вайск.Éinheit f -, -en;
дэса́нтнае падраздзяле́нне Lúftlande¦einheit f
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
four[fɔ:]num., n. чаты́ры; чацвёра; чацвёрка;
Chapter 4раздзе́л чаты́ры;
He is four. Яму чатыры гады;
It’s after four. Цяпер пятая гадзіна;
four hundred чаты́рыста
♦
on all fours на кара́чках, ра́кам
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
БІЯЦЭНАМЕ́ТРЫЯ (ад біяцэноз + ...метрыя),
раздзелбіяцэналогіі, які даследуе метады вывучэння розных параметраў і ўласцівасцяў біяцэнозаў і экасістэм (аналіз размеркавання асобін, шматмерная статыстыка, мадэліраванне і інш.).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
аку́стыка, ‑і, ДМ ‑тыцы, ж.
1.Раздзел фізікі, які вывучае гукавыя з’явы.
2. Чутнасць гукаў у якім‑н. памяшканні, абумоўленая формай і матэрыялам гэтага памяшкання. Акустыка тэатральнай залы. Дрэнная акустыка.
[Ад грэч. akustikos — слыхавы.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гідрамеха́ніка, ‑і, ДМ ‑ніцы, ж.
Раздзел механікі, які вывучае законы руху і раўнавагі вадкасці і газаў, а таксама законы ўзаемадзеяння вадкасцей і газаў з цвёрдымі целамі, што з імі мяжуюць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
словаўтварэ́нне, ‑я, н.
1. Утварэнне слоў у мове, а таксама спосабы такога ўтварэння слоў. Спосаб суфіксальнага словаўтварэння назоўнікаў.
2.Раздзел навукі аб мове, які вывучае структуру слоў і законы іх утварэння.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АЭРАМЕХА́НІКА (ад аэра... + механіка),
раздзел механікі, які вывучае раўнавагу і рух газападобных асяродцзяў і іх мех. ўзаемадзеянне з цвёрдымі целамі; частка гідрааэрамеханікі. Падзяляецца на аэрадынаміку і аэрастатыку.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АЭРАСТА́ТЫКА,
раздзел аэрамеханікі, які вывучае раўнавагу газападобных асяроддзяў. Асн. задача аэрастатыкі — даследаванне залежнасці ціску атмасферы ад вышыні, а таксама сілы, якая дзейнічае на целы, што плаваюць у паветры.