Крык ’вельмі моцны гук голасу’ (ТСБМ, Бяльк., Яруш., Сержп. Пр., Бяльк., Сержп., Ск., ТС). Укр.крик, рус.крик ’тс’, макед.крик, серб.-харв.кри̑к, славен.krȋk ’тс’, польск.krzyk, чэш.křik, славац.krik, в.-луж.křik, н.-луж.kśik ’тс’. Прасл.krikъ зваротнае словаўтварэнне да kričati. Параўн. літ.krỹkti ’крычаць’. Іншыя паралелі больш праблематычныя (Фасмер, 2, 376–377; Слаўскі, 3, 240; Фрэнкель, 298–299).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Галасава́ць1 (на выбарах) (БРС). Рус.голосова́ть, укр.голосува́ти. Паводле Шанскага (1, Г, 121), з’яўляецца ўласна рус. словам (зафіксавана з 1863 г.). Як мяркуе Шанскі (там жа), паралельныя ўтварэнні ў іншых слав. мовах, магчыма, узніклі па рускай мадэлі.
Галасава́ць2 ’гучна крычаць’ (Шатал.). Да галас ’крык, шум, бойка і да т. п.’ (гл). Невядома, аднак, дакладна, ці галасава́ць ад га́ла́с, ці га́ла́с ад галасава́ць?
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
wéttern
1.vimp:
es wéttert гром грымі́ць, бушу́е непаго́да
2.vi (auf, gegen, übera) вірава́ць, шуме́ць (з-за каго н., з-за чаго-н.); крыча́ць (на каго-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Браха́ць ’гаварыць няпраўду; гаўкаць’. Ст.-рус., ст.-слав.брехати ’гаўкаць’, рус.бреха́ть, укр.бреха́ти, польск.brzechać ’тс’, славац.brechať ’тс’, балг.брехам ’сапці; рассмяяцца’, серб.-харв.брѐхати, ’сапці, кашляць’ і г. д. Слав.brechati (можа, гукапераймальнае). Лічаць роднасным з лат.brèkt ’крычаць, плакаць’, ст.-в.-ням.braht ’шум’, англ. (to) bark ’гаўкаць’ і г. д. Бернекер, 83–84; Праабражэнскі, 1, 45; Фасмер, 1, 213; БЕР, 1, 78; Махэк₂, 66.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Брэ́дзіць ’хлусіць, узводзіць паклёп’ (Нас.), брэдня́ ’хлусня, брахня, лухта’ (Нас.), брэ́дзіць ’трызніць’, брэд трызненне’ (Сцяшк. МГ). Рус.бре́дить, бред, укр.бредня́ ’лухта, хлусня’. Этымалогія гэтай групы слоў не вельмі ясная. Параўноўваюць з дзеясловам *bresti *bredǫ ’ісці’, а таксама з с.-н.-ням.praten ’балбатаць’, ст.-англ.breodian ’крычаць, клікаць’. Гл. Фасмер, 1, 210. Ст.-бел.брэ́дня ’глупства’. Булыка (Запазыч.) лічыць паланізмам (польск.brednia). Няпэўна. Параўн. Слаўскі, 1, 41–42.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Зы́чыць ’выказваць пажаданні’ (ТСБМ). Рус.паўд., зах., кур.зычить ’тс’, арханг., цвяр., арэнб., вяцк., свярдл. ’крычаць’, ярасл., калуж. ’плакаць’, укр.зи́чити ’выказваць пажаданні’, польск.życzyć ’зычыць’, чэш.žičiti ’тс’, славац.žičiť. Ст.-бел.зычити, жичити, ст.-рус.зычити (1567 г.) у польск. справах. Як і варыянт жычыць (гл.), з польск. у XV–XVI стст. Пальцаў, Лінгв. дасл., 209; Булыка, Запазыч., 114. Форма з з‑ адлюстроўвае, відаць, мазуруканне ў мове-крыніцы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Кляп ’кусок дрэва, скамечаная ануча і пад., якія засоўваюцца ў рот жывёле ці чалавеку, каб не даць магчымасці кусацца або крычаць’ (ТСБМ), ’род драўлянага цвіка’ (Нас.). Укр.кляп, рус.кляп ’тс’. Этымалогія ненадзейная. Супастаўленне з прасл.klękati, аснова, якой звязваецца з kel‑, тыпова каранёвая (параўн. Трубачоў, Эт. сл., 10, 34). Трэба звярнуць увагу на тое, што распаўсюджанне гэтай лексемы абмяжоўваецца ўсходнеславянскім арэалам, таму рэканструкцыя яе праславянскай формы малаверагодная.