1. Наплечны знак адрознення воінскага звання на ваеннай форме (уст.).
2. Парадны пагон афіцэраў, генералаў і адміралаў, упрыгожаны махрамі, пазументамі (у некаторых арміях).
3. Элемент дэкору адзення.
|| прым.эпале́тны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Но́та ’нота, гук’ (Яруш., ТСБМ), ’голас’ (Сл. ПЗБ), ст.-бел.нота ’нота, гук’ (1580). Даўняе запазычанне праз ст.-польск.nota (XVI ст.) з лац.nōta ’знак’ (Булыка, Лекс. запазыч., 166) або непасрэдна з с.-лац.nota ’нотны знак’, параўн. натаваць ’памячаць, адзначаць’, нататка ’заметка’ і пад. (ад лац.notare ’адзначаць, запісваць’).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
цыркумфле́ксм.лінгв. (надлітарнызнакпрацягласцігалоснагагука) Zirkumfléx m -es, -e
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
лі́тара
(польск. litera, ад лац. littera)
1) графічны знак, які абазначае гук ці спалучэнне гукаў;
2) такі знак, выразаны на металічным брусочку для друкарскага набору.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
БУЙ (галанд. boei),
плывучы знак (паплавок) для абазначэння фарватэраў, небяспечных для суднаходства месцаў, месцазнаходжання прадмета (напр., якара, міны), падтрымання частак рыбалоўнага трала, вымярэння ступені хвалявання вады (хвалямерны буй) і інш. Можа мець прыстасаванні для падачы светлавых, гукавых, радыёсігналаў.