КАШАВА́РАВА-РУ́ДНЕВА (Варвара Аляксандраўна) (1842, г. Віцебск — 11.5.1899),
расійскі вучоны, урач акушэр-гінеколаг, першая ў Расіі жанчына, якая атрымала вучоную ступень д-ра медыцыны (1876). Скончыла Пецярбургскую медыка-хірург. акадэмію (1868). Працавала ў Пецярбургу (1868—81) і ў Варонежскай губ. (1881—99). Навук. працы па паталаг. анатоміі жан. палавых органаў, гігіене жанчын, гісторыі мед. адукацыі ў Расіі. Аўтар аўтабіягр. аповесці «Піянерка» (1886).
т. 8, с. 197
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ве́дзьма, ‑ы, ж.
1. У народных павер’ях — жанчына, якая водзіцца з «нячыстай сілай»; злая чараўніца. Пачуў Ахрэм голас, азірнуўся: гоніцца за ім нейкая не то русалка, не то ведзьма. Якімовіч. Удаву Сымоніху ўсе завуць ведзьмай за тое, што яна шэпча і шэпча. Бядуля.
2. Лаянк. Злая, сварлівая жанчына.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
вартаўні́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.
Разм. Жанчына, якая прыбірае школу і наглядае за ёю; тэхнічка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
келе́йніца, ‑ы, ж.
1. Прыслужніца пры ігуменні і некаторых іншых манашках.
2. Жанчына, якая жыве ў келлі, у скіце.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
куртыза́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Уст. Жанчына лёгкіх паводзін, якая мела апекуноў у арыстакратычным асяроддзі.
[Фр. courtisane.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
маладзі́ца, ‑ы, ж.
Маладая замужняя жанчына. У вішнёвым садку каля хаты Маладзіцы й дзяўчаты Засцілалі сталы ў халадочку. Бялевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
драбо́к, ‑бка, м.
Крупінка якога‑н. цвёрдага рэчыва. Жанчына расшмаргнула завязку, узяла з торбачкі драбок солі, лізнула, панюхала. Хомчанка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кастэля́нка, ‑і, ДМ ‑нцы; Р мн. ‑нак; ж.
Жанчына, якая ведае бялізнай (у інтэрнаце, гасцініцы, бальніцы і пад.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
мірано́сіца, ‑ы, ж.
Жанчына, якая, паводле евангельскае падання, прынесла міра для памазання цела Хрыста пасля зняцця яго з крыжа.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пра́лля, ‑і, ж.
Разм. Жанчына, якая займаецца прадзеннем. Мастак паказаў на палатне маладую зграбную праллю з доўгай касой. Ліс.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)