лен, ‑а, м.

Гіст.

1. Спадчыннае зямельнае ўладанне ў эпоху феадалізму, якое давалася васалу пры ўмове, калі ён нёс ваенную службу і выконваў іншыя павіннасці; феод.

2. Падатак, які збіраўся з такога зямельнага ўладання.

[Ням. Lehn.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

про́нія

(гр. pronoia = апека)

феадальнае зямельнае ўладанне ў Візантыі ў 11—15 ст.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

феада́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да феадалізму, феадалаў, уласцівы феадалізму, феадалам. Феадальнае ўладанне. Феадальная гаспадарка. Феадальная дзяржава. Феадальны замак.

2. Такі, які бывае пры феадалізме; жорсткі, дэспатычны. Феадальны рэжым.

•••

Феадальная курыя гл. курыя.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Дзяржав́а ’дзяржава’ (БРС). Рус. держа́ва, укр. держа́ва, польск. dzierżawa ’ўладанне, арэнда’, чэш. država і г. д. Утварэнне ад *dьržati. Прасл. *dьržava (падрабязна гл. у Трубачова, Эт. сл., 5, 231–232).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

РА́НЧА (ісп. rancho),

1) у краінах Лацінскай Амерыкі сельская сядзіба і зямельнае ўладанне пры ёй.

2) У ЗША — жывёлагадоўчая або інш. ферма з адпаведным зямельным участкам.

т. 13, с. 307

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

латыфу́ндыя

(лац. latifundium, ад latus = шырокі + fundus = зямля, маёнтак)

буйное прыватнае зямельнае ўладанне, маёнтак.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Сахара Заходняя (каланіяльнае ўладанне Іспаніі) 5/159; 9/380 (к.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

МАЛА́Я (Malaya),

заходняя частка Малайзіі, на п-ве Малака. Пл. 131,6 тыс. км². Нас. каля 17 млн. чал. (1997). Да 1948 — брыт. ўладанне, у 1948—63 тэр. М. — Малайская Федэрацыя, з 1963 — у складзе Малайзіі (Зах. Малайзія).

т. 10, с. 15

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

улада́нне н.

1. (валоданне) Besítz m -es;

увайсці́ ва ўлада́нне den Besítz ántreten*;

перада́ць ва ўлада́нне in j-s Besítz übergében*, überéignen vt;

2. (уласнасць) Besítzung f -, -en; Besítztum n -s, -tümer, Gut n -(e)s, Güter (маёмасць);

3. (тэрыторыя):

каланія́льныя ўлада́нні koloniále Besítzungen, Koloniálbesitz m es

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дзядзізна У актах. Дзедаўскае ўладанне, спадчынны маёнтак, пазямельная ўласнасць (Гарб.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)