то́пачны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да топкі. Топачны шлак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шлакава́цца, ‑куецца; незак.

1. Ператварацца ў шлак.

2. Пакрывацца, засорвацца шлакам.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

cinder

[ˈsɪndər]

1.

n.

1) гара́чае вуго́льле; вуго́льле n.

2) по́пел -у m.

3) шлак -у m.

4) Geol вулькані́чны шлак

2.

v.

спа́льваць на шлак

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

szlaka

ж. шлак; дзындра

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Schlácke f -, -n буд. шлак

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

шлака...

Першая састаўная частка складаных слоў, якая адпавядае па значэнню словам «шлак» і «шлакавы», напрыклад: шлакабетон, шлакаблок.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

прыгарэ́ць сов.

1. в разн. знач. подгоре́ть, пригоре́ть;

блін ~рэ́ў — блин пригоре́л;

малако́ ~рэ́ла — молоко́ пригоре́ло;

2. пригоре́ть;

шлак ~рэ́ў да рашо́ткі — шлак пригоре́л к решётке

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

лётка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Адтуліна ў доменных печах, праз якую выпускаецца метал ці шлак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

slag

[slæg]

n. v., (-gg-)

ператвара́ць (-ца) ў шлак

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

дзы́ндра, ‑ы, ж.

Абл. Шлак. Канец вуліцы пры чыгунцы высыпаны чорна-блішчастаю дзындраю, і заўсёды пахне тут ву вольным, дымам. Чорны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)