Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
be in another’s shoes
быць на ме́сцы друго́га, быць у чужо́й ску́ры
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
натуралізава́цца, ‑зуюся, ‑зуешся, ‑зуецца; зак. і незак.
Прыняць (прынімаць) грамадзянства або падданства чужой краіны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пры́пень ’гульня з манетамі, якімі б’юць аб сцяну’ (Ваўр.). Ад прыпя́ць ’дацягнуцца пядзяй да чужой манеты’, гл. пяць, пну.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
пахме́лле, -я, н.
1.гл. пахмяліцца.
2. Дрэннае самаадчуванне пасля моцнай выпіўкі, п’янства.
Баліць галава з пахмелля.
◊
Пахмелле ад чужога вяселля (разм.) — непрыемнасці з-за другіх, па чужой віне.
|| прым.пахме́льны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
АНЕ́КСІЯ (ад лац. annexio далучэнне),
захоп адной дзяржавай часткі або ўсёй тэрыторыі інш. дзяржавы, а таксама гвалтоўнае ўтрыманне народнасці ў межах чужой дзяржавы. Анексія — грубае парушэнне міжнар. права. Статут ААН дэкларуе права нацый на самавызначэнне і абавязвае членаў ААН устрымлівацца ад анексіі.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
зладзе́йства, ‑а, н.
1. Занятак злодзея; крадзеж чужой маёмасці. Пакараць за зладзейства.
2. Зладзейскі ўчынак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Сервіту́т, сарвіту́т, сурвіту́т ‘зямля, купленая сялянамі для агульнага карыстання; паша на панскіх угоддзях’ (Сл. ПЗБ), сервіту́т, сербіту́т, сіверту́т ‘тс’ (Сл. Брэс., ЛА), сервіту́т ‘абмежаванае права карыстацца чужой маёмасцю’ (ТСБМ), ст.-бел.сервитутъ ‘тс’ (Ст.-бел. лексікон). З лац.servitus, servitutis ‘павіннасць’, што да servitium ‘паслуга, служба’ < servīre ‘служыць’, servus ‘слуга’. Магчыма, праз польскае пасрэдніцтва, параўн. servitut ‘вызначанае права карыстання чужой маёмасцю; права пашы на панскім лузе’ (Станкевіч, Лексіка, 118; Варш. сл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
МАХЛЯ́РСТВА,
завалоданне чужой маёмасцю ці набыццё права на маёмасць шляхам падману або злоўжывання даверам; у бел. крымінальным праве адно са злачынстваў супраць уласнасці. Кваліфікаваным з’яўляецца М., учыненае паўторна, па папярэдняй змове групай асоб, а таксама ўчыненае ў асабліва буйных памерах, асабліва небяспечным рэцыдывістам, якое нанесла асабліва вял. страты. Караецца доўгатэрміновым пазбаўленнем волі і канфіскацыяй маёмасці.