спусташэ́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. спусташаць — спустошыць. // Вынік гэтага дзеяння. Там, на вакзале, узбуджаная сустрэчай моладзь неяк не заўважала руін і спусташэнняў. Асіпенка.

2. Тое, што і спустошанасць. [Галя] стаяла ў нейкім душэўным спусташэнні. Грамовіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

wyludniać

незак. рабіць бязлюдным; спусташаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

depopulate

[,di:ˈpɑ:pjəleɪt]

v.t.

1) абязьлю́джваць

2) Obsol. спусташа́ць (край)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

разоря́ть несов.

1. (разрушать) разбура́ць; (опустошать) спусташа́ць, спусто́шваць;

2. (доводить до нищеты) даво́дзіць да гале́чы;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

plądrować

незак. спусташаць, пустошыць, раскрадаць, рабаваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

verwüsten vt

1) спусташа́ць

2) падрыва́ць, ні́шчыць (здароўе)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Пелендрава́ць ’вытоптваць пасеў (аб конях)’ (Нас.), ст.-бел. плендровати, плюндровати ’рабаваць’, якія праз польск. plądrować ’рабаваць, шнарыць, шукаць’ запазычаны з ням. plündern ’рабаваць, спусташаць’; паўнагалоссе ‑еле‑ — другаснае.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Verhéerung f -, -en спусташэ́нне, разрушэ́нне разбурэ́нне;

~en ánrichten спусташа́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

veröden

1. vt спусташа́ць

2. vi (s) апусце́ць, абязлю́дзець

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ogałacać

незак. z czego спусташаць, пустошыць; агаляць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)