КО́ННІКІ,

у Стараж. Грэцыі (Афіны, Фесалія і інш. гарады-дзяржавы) і Стараж. Рыме прывілеяванае саслоўе (другое пасля зямельнай арыстакратыі — набілітэту). У грэч. дзяржавах К. з’яўляліся ў войска на ўласным кані (адсюль назва) і з уласным узбраеннем. У Рыме да 4 ст. да н. э. К. — вайск. група (на ўтрыманне каня яны атрымлівалі дапамогу ад дзяржавы), пазней — асобае саслоўе, аснову багацця якога складала валоданне грашамі і рухомай маёмасцю. Сапернічалі з набілітэтам за права кіраваць паліт. жыццём. Займалі камандныя пасады ў войску, кіруючыя пасады ў Рыме і правінцыях. Як самаст. саслоўе існавалі да 4 ст. н. э.

т. 8, с. 407

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

купе́цтва, ‑а, н.

1. Купецкае саслоўе.

2. зб. Купцы (у 1 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бю́ргерскі, ‑ая, ‑ае.

Уст. Які мае адносіны да бюргера. Бюргерскае саслоўе. Бюргерскае права.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

двара́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да двараніна, дваранства. Дваранскае саслоўе. Дваранскае паходжанне. Дваранскага роду.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шля́хта, -ы, ДМ -хце, ж. і шляхе́цтва, -а, н.

У 13 — пачатку 20 ст. ў Беларусі, Польшчы і Літве: дробнапамеснае дваранства.

|| прым. шляхе́цкі, -ая, -ае і шляхе́чы, -ая, -ае.

Шляхецкае саслоўе.

Шляхечыя засценкі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

nobility [nəʊˈbɪləti] n.

1. высакаро́днасць, велікаду́шнасць

2. (вышэ́йшае) двара́нства, знаць, арыстакра́тыя; тытулава́нае двара́нства (у Англіі);

the nobility двара́нскае сасло́ўе

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Kléinbürgerstand m -(e)s мяшча́нскае сасло́ўе, мяшча́нства

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Вайдало́т, вайдэло́т ’саслоўе жрацоў у эпоху язычніцтва ў літоўцаў і прусаў’ (КТС). З літ. vaideliõtas ’жрэц’ (Фрэнкель, 15, 1179–1180; параўн. Брукнер, 599).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

непадатко́вы

1. спец. ненало́говый;

н. дахо́д — ненало́говый дохо́д;

2. ист. неподатно́й;

~вае сасло́ўе — неподатно́е сосло́вие

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

купе́цкі Káufmanns-, káufmännisch;

купе́цкае сасло́ўе [купе́цкі стан] гіст. Káufmannsstand m -(e)s, -stände

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)