Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
кулявы́1, ‑ая, ‑ое.
Які мае адносіны да кулі. Кулявая стральба.// Утвораны куляй. Кулявое раненне.
кулявы́2, ‑ая, ‑ое.
Які мае адносіны да куля 1. Кулявая салома.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ра́нены, ‑ая, ‑ае.
1.Дзеепрым.зал.пр.ад раніць.
2.узнач.прым. Які мае рану 1 (у 1 знач.), які атрымаў раненне. Ранены салдат. □ Праз два тыдні [Лук’янскі] павінен быў зноў узяць на раненае плячо вінтоўку.Чорны.
3.узнач.наз.ра́нены, ‑ага, м.; ра́неная, ‑ай, ж. Чалавек, які атрымаў раненне. Старэнькі хірург доўга мыў рукі і паверх акуляраў назіраў, як санітары ўкладвалі раненага на стол.Васілеўская.Урач яшчэ аперыраваў раненую.Мележ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
injury[ˈɪndʒəri]n.(to)
1. ра́на, ране́нне; тра́ўма;
a head injury тра́ўма галавы́
2. пашко́джанне, шко́да
3. кры́ўда, знява́га, паклёп
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
postrzał, ~u
м.
1. агнястрэльная рана; раненне;
2. прастрэл
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
пара́нены, ‑ая, ‑ае.
1.Дзеепрым.зал.пр.ад параніць.
2.узнач.прым. Які атрымаў раненне, мае рану. Праходзілі групамі і па адным параненыя чырвонаармейцы.Чорны.Кожны дзень праз вёску везлі фурманкамі пакалечаных, параненых людзей.Галавач.// Пашкоджаны пры раненні (пра якую‑н. частку цела). Міколку, аднак, было не да смеху,.. вельмі садніла параненая шчака.Лынькоў.Параненая рука пачала пухнуць, рана загнаілася.Ставер.
3.узнач.наз.пара́нены, ‑ага, м.; пара́неная, ‑ай, ж. Чалавек, які атрымаў раненне. Тадора Міронаўна працавала на кухні, даглядала параненых.Брыль.[Санітарка] спяшаецца, каб у час дапамагчы параненаму.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Verlétzungf -, -en
1) пашко́джанне, ране́нне, тра́ўма; парушэ́нне
3) знява́га, абра́за
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
цяжкара́нены, ‑ая, ‑ае.
Які атрымаў сур’ёзную, цяжкую рану, раненне. Цяжкараненыя салдаты./узнач.наз.цяжкара́нены, ‑ага, м.Загулі зноў маторы, І павёз самалёт Цяжкараненых, хворых І маленькіх сірот.Смагаровіч.Дзед Васіль і Лёнька прывезлі чатырох цяжкараненых, якіх вылавілі ў вадзе.Няхай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ІНВАЛІ́ДНАСЦЬ (ад лац. invalidus слабы, хворы),
працяглая або пастаянная страта працаздольнасці ці значнае абмежаванне яе. У залежнасці ад ступені страты адрозніваюць 1, 2 і 3-ю групы І. Пры наступленні І. назначаюцца пенсіі або штомесячныя дапамогі, прадастаўляюцца інш. віды забеспячэння і абслугоўвання. Заканадаўства Рэспублікі Беларусь прадугледжвае наступныя прычыны І., кожная з якіх мае пэўныя прававыя вынікі: агульнае захворванне (у т. л. калецтва, не звязанае з вытв-сцю або работай); калецтва прац. і прафес. захворванне; раненне (кантузія ці калецтва, атрыманыя пры абароне дзяржавы, пры выкананні інш. абавязкаў ваен. службы) або захворванні, спалучаныя са знаходжаннем на фронце; калецтва, атрыманае ў выніку няшчаснага выпадку і не звязанае з выкананнем абавязкаў ваен. службы, ці захворванне, не звязанае са знаходжаннем на фронце. Пры неабходнасці ўстанаўліваецца час наступлення І. (з дзяцінства, да пачатку прац. дзейнасці і г.д.), калі з гэтай акалічнасцю звязаны пэўныя прававыя вынікі.