Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
гемі-
(гр. hemi- = паў-)
прэфікс, які азначае «напалавіну, напалову».
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прэфікса́цыя
(ад прэфікс)
спосаб утварэння слоў шляхам далучэння прэфікса.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
А́ФІКС (ад лац. affixus прымацаваны),
службовая марфема, якая перадае дадатковае лексічнае і граматычнае значэнне слова або вызначае адносіны слова да інш. слоў у сказе. Да афіксаў адносяцца: флексія, або канчатак, — вызначае граматычную форму слова і служыць для сувязі з інш. словамі ў сказе; прэфікс, або прыстаўка (перад коранем), суфікс (пасля кораня), конфікс (з абодвух бакоў кораня), постфікс (пасля суфікса ці флексіі) — служаць для ўтварэння новых слоў або формаў слова; інтэрфікс — выкарыстоўваецца для злучэння пэўных марфем у слове.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПРЫСТА́ЎКА, прэфікс (лац. praefixum прымацаваны спераду),
адзін з відаў афікса, службовая марфема, якая размяшчаецца перад коранем. Служыць для ўтварэння новых лексем («біць — адбіць, забіць, перабіць», «лес — узлесак, «Палессе», «народны — міжнародны, прынародна») або надання слову пэўнага грамат. значэння: відавога («казаць — сказаць»), ступені параўнання («лепшы — найлепшы») і інш. Дзеяслоўныя П. маюць яшчэ назву прэвербаў (ад лац. prae уперадзе і verbum слова). П. могуць спалучацца ў адным слове («папавыносіць», «напавынаходзіць»). У старых утварэннях і запазычаных словах П. могуць вылучацца толькі гістарычна [воблака—(в)об-влако].
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
дыя-
(гр. dia = праз)
прэфікс, які абазначае пранікненне, раздзяленне, узаемасувязь, узмацненне, завершанасць.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Матылі́к, матылі́ца ’патыліца’ (Нас.). Паводле Мяркулавай (Этимология–74, 74), тут можна бачыць экспрэсіўны прэфіксма‑ пры затылак, патыліца. Такі ж прэфікс і ў мотлах, моташна (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Вагле́дзець ’убачыць’ (Кліх.). З увагледзець, дзе прэфіксува‑ варыянт у‑.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ін-, ім-
(лац. in-, im- = не, у, да, на)
прэфікс, які абазначае пярэчанне, адсутнасць чаго-н. або пранікненне ў што-н.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
prefix
[ˈpri:fɪks]1.
n., Gram.
прыста́ўка f., прэ́фікс -а m.
2.
v.
ста́віць пе́рад
We prefix “Mr.” to a man’s name — Перад про́зьвішчам мужчы́ны мы ста́вім “Сп.”
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)