гно́біць

‘прыніжаць, прыгнятаць каго-небудзь, што-небудзь’

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. гно́блю гно́бім
2-я ас. гно́біш гно́біце
3-я ас. гно́біць гно́бяць
Прошлы час
м. гно́біў гно́білі
ж. гно́біла
н. гно́біла
Загадны лад
2-я ас. гно́б гно́бце
Дзеепрыслоўе
цяп. час гно́бячы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

прыгне́сці, ‑гняту, ‑гняцеш, ‑гняце; ‑гняцём, ‑гнецяце, ‑гнятуць; пр. прыгнёў, ‑гняла, ‑гняло.

Зак. да прыгнятаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

утесня́ть несов., уст. (притеснять) уціска́ць, прыціска́ць, прыгнята́ць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

burden​2 [ˈbɜ:dn] v. (with)

1. прыгнята́ць, абцяжа́рваць

2. нагружа́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

прыгнята́цца несов., страд. угнета́ться, притесня́ться; порабоща́ться; подавля́ться; прида́вливаться; прижима́ться, пригнета́ться; см. прыгнята́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пагі́бель², -і, ж.

У выразах: у тры пагібелі гнуцца (сагнуцца) (разм.) —

1) вельмі нізка згінацца (сагнуцца);

2) перан. празмерна ўгоднічаць перад кім-н.; гнуць у тры пагібелі каго (што) — вельмі жорстка ўціскаць, прыгнятаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прасле́даваць, -дую, -дуеш, -дуе; -дуй; зак.

1. каго (што). Гнацца за кім-н., каб дагнаць, знішчыць.

П. звера.

П. ворага.

2. каго-што. Учыняць ганенні, прыгнятаць.

П. перадавых дзеячаў культуры.

|| наз. прасле́даванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

oppress

[əˈpres]

v.

1) уціска́ць, прыгнята́ць каго́; зьдзе́квацца з каго́

2) гнясьці́, прыгнята́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

przytłaczać

незак. прыгнятаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

прыгнёт, ‑у, М ‑гнёце, м.

Дзеянне паводле дзеясл. прыгнесці — прыгнятаць (у 2 знач.); жорсткі ўціск, эксплуатацыя. Класавы прыгнёт. Нацыянальны прыгнёт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)