жыга́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Разм.

1. каго-што і без дап. Калоць, праколваць чым‑н. вострым, напаленым. // Балюча кусаць. Пчолы жыгаюць. // Апякаць. Крапіва жыгае босыя ногі.

2. Бліскаць (пра маланку, агеньчык і пад.). За акном жыгалі маланкі, сцены ўздрыгвалі ад грому. М. Ткачоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

spike​2 [spaɪk] v. прані́зваць, прако́лваць

♦

spike smb.’s guns BrE ≅ ста́віць па́лкі ў ко́лы; разбура́ць чые́-н. пла́ны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

puncture

[ˈpʌŋktʃər]

1.

n.

1) прако́л -у m. (шы́ны)

2) прабіва́ньне, прако́лваньне n.

2.

v.t.

прабіва́ць, прако́лваць (дзі́рку)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

transfix [trænsˈfɪks] v.

1. прані́зваць; прако́лваць (шпагай, кінжалам)

2. прыко́ўваць да ме́сца;

She stood transfixed with terror. Яна скамянела ад страху.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

skewer​2 [ˈskju:ə] v. прако́лваць; наса́джваць на ражо́н; сма́жыць на шампу́ры;

He skewered his foot on a nail. Ён пракалоў нагу цвіком.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

spíeßen vt прані́зваць, праціна́ць, прако́лваць;

auf éinen Pfahl ~ пасадзі́ць на кол

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

pierce [pɪəs] v. пратыка́ць, прако́лваць;

The nail pierced the tyre. Цвік пракалоў шыну;

Maybe you can pierce another hole in the belt. Можаш пракалоць яшчэ дзірку ў поясе.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Турля́цца ‘штурхацца, піхацца’ (Жд. 3, ТС). Параўн. укр. турля́ці ‘піхаць, ганяць’, рус. турля́ться ‘кідацца, піхацца’, польск. turlać sie ‘куляцца’, мажліва, сюды і славен. turláti ‘праколваць, пранізваць’, адносна якога Сной (Бязлай, 4, 250) сцвярджае: «вакалізм славянскага кораня няясны, мажліва, экспрэсіўны». Вытворнае ад гукапераймальнага па паходжанні турліць, гл. Польск. turlać разглядаюць як варыянт tulać ‘каціць, куляць’ (Варш. сл.). Сюды ж турля́жка ‘тачка, вазок на двух колах вазіць зямлю’ (Ласт.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

pierce

[pɪrs]

v.

1) увахо́дзіць, прахо́дзіць праз што

A tunnel pierces the mountain — Тунэ́ль прахо́дзіць праз гару́

2) прако́лваць, прабіва́ць дзі́рку

A heart pierced with grief — Сэ́рца прабі́тае бо́лем

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Пароць ’калоць, тыкаць чым-небудзь вострым; разразаць ніткі, якімі што-небудзь зашыта; распорваць, расшываць; бадаць’. Агульнаслав.: рус. поро́ть, укр. поро́ти, ст.-рус. пороти, порю ’разразаць, патрашыць’, царк.-слав. прати, польск. próć, porzę ’распорваць, разразаць’, в.-луж. próć, н.-луж. projś, чэш. pářti ’распорваць’, славац. parať ’тс’, серб.-харв. по̀рити ’распорваць’, славен. práti ’распорваць па шву’, балг. по́ря ’разразаю’. Прасл. porti, porjǫ. Роднасныя грэч. πείρω ’праколваць’, πόρος ’праход’, гоц. faran ’ехаць’ (Траўтман, 206; Мацэнаўэр, LF, 33, 190; Фасмер, 3, 332).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)