Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Мі́гатам, мі́гаткам ’мігам’ (слуц., Жыв. сл.). З прасл.migъtь, якое з migъtěti ’бліскаць, мігаць, мігцець’, параўн. польск.migotać, чэш.míhotat, славен.migetáti. Да міг (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Маргаві́ца ’маланка’ (лоеў., ДАБМ, к. 311; Ян.). Балтызм. Параўн. літ.mirgė̃ti ’мігаць, мігцець’, mar̃guoti ’тс’, лат.mir̃gu, mir̂dzêt ’пералівацца, бліскаць’. Суфікс аформлен, як у лексемы бліскавіца.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Трамаце́ць ’мігцець (пра зоры на марозе)’ (ваўк., Сл. ПЗБ), ’пералівацца (пра кветкі)’ (ваўк., ЛА, 2), ’ззяць’ (узд., Сл. ПЗБ). Дзеяслоў шматразовага дзеяння ад трамце́ць, трымцець, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
флі́кер-эфе́кт
(ад англ. flicker = мігцець + эфект)
фіз. нераўнамернае ў часе выпусканне электронаў нагрэтай металічнай паверхняй у сувязі з трапляннем на яе пабочных атамаў.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)