parcel​2 [ˈpɑ:sl] v. (up) заго́ртваць у паке́т

parcel out [ˌpɑ:slˈaʊt] phr. v. дзялі́ць; падзяля́ць; драбі́ць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ДЭКАМПАЗЁР (ад франц. décomposer раствараць, драбіць),

апарат для вылучэння крышталічнага гідраксіду алюмінію (гл. Алюмінію злучэнні) з раствору алюмінатаў.

Д. З мех. перамешваннем — стальны цыліндрычны чан (да 0,4 м³), унутры якога круціцца ланцуговая мяшалка, каб падтрымліваць часціцы затраўкі (служаць цэнтрамі крышталізацыі) у завіслым стане. Д. з паветраным перамешваннем (умяшчальнасць да 3000 м³) пашыраны ў вытв-сці гліназёму (алюмінію аксіду). Д. злучаюцца паслядоўна ў секцыі (па 10—15 апаратаў), у галаўныя Д. бесперапынна падаецца затраўка, з хваставых адбіраецца гатовая гідратная пульпа. Выкарыстоўваюцца пераважна ў каляровай металургіі.

т. 6, с. 330

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

śrutować

незак. с.-г. драбіць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

дэкампазёр

(фр. décomposer = раствараць, драбіць)

апарат для вылучэння крышталічнага гідраксіду алюмінію з раствору алюмінатаў.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

comminute

[ˈkɑ:mənu:t]

v.t.

1) таўчы́, расьціра́ць (на парашо́к)

2) крышы́ць, драбі́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

körnen

1. vt драбі́ць, гранулява́ць

2. ~, sich каласава́ць, выплыва́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

miażdżyć

незак.

1. драбіць; раздушваць;

2. знішчаць; нішчыць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

drobić

незак.

1. драбіць, крышыць;

2. дробненька тупаць, перабіраць нагамі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

kóllern II

1. vi (s) каці́цца (кулём)

2. vt тэх. драбі́ць, крышы́ць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Драбо́к ’крошка, кавалак’ (БРС, Касп., Сл. паўн.-зах.). Паводле Трубачова (Эт. сл., 5, 120), да прасл. *drobъ (а гэта да *drobiti ’драбіць’, гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)