Вэ́лян ’вэлюм’ (Сцяшк. МГ), вэ́лен (Шат., Жд.). З польск.welon ’велюм’, якое лічыцца запазычаннем з іт.velo (а гэта з лац.vēlum). Гл. Słownik wyrazów obcych, wyd. 8‑е. Warszawa, 1962, стар. 698. Параўн. вэлюм.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
bridal[ˈbraɪdl]adj. вясе́льны, шлю́бны;
a bridal veil шлю́бны вэ́люм;
a bridal shower дзяво́чнік, вечары́нка напярэ́дадні вясе́лля
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Тытулёвы ‘карункавы, цюлевы’ (Сцяшк. Сл.). Няясна; відавочна, ад туль, тулі (гл.), у тым ліку ‘вэлюм’, магчыма, пад уплывам тытул2 ‘вясельны чын’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
veil
[veɪəl]1.
n.
1) вуа́ль f., вэ́люм -у m.
2) засло́на f., вэ́люм -у m.
A veil of clouds hid the sun — Вэ́люм хма́раў закры́ў со́нца
2.
v.t.
1) закрыва́ць; заве́шваць
to veil a portrait — заве́сіць партрэ́т
2) хава́ць, маскава́ць
a veiled threat — прыхава́ная, замаскава́ная пагро́за
•
- cast a veil over
- draw a veil over
- take the veil
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Туль ‘цюль’ (Некр. і Байк., Касп.; в.-дзв., петрык., Шатал.) ‘вэлюм, лёгкае белае пакрывала з тонкага паркалю, марлі, якое спускалася па плячах і спіне’ (Бел. нар. адзенне, 32). Гл. тулі.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
unveil[ˌʌnˈveɪl]v.
1. здыма́ць, зніма́ць (вэлюм, паранджу і да т.п.)
2. урачы́ста адкрыва́ць (помнік)
3. раскрыва́ць (планы, намеры і да т.п.);
unveiled feelings шчы́рыя пачу́цці
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
bridal
[ˈbraɪdəl]1.
adj.
вясе́льны, шлю́бны
a bridal veil — шлю́бны вэ́люм
2.
n.
шлюб -у m., вясе́льле n.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
entschléiernvt
1) адкрыва́ць, здыма́ць вэ́люм
2) выкрыва́ць (тайну і да т.п.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Вэль ’вуаль, вэлюм у маладой’ (Малчанава, Мат. культ., 167). Гэтага слова няма ні ў польск., ні ў рус., ні ва ўкр. мовах, і ў зах.-еўрап. мовах не знаходзіцца нічога, што б магло быць крыніцай бел. слова. Таму можна меркаваць, што яно ўтворана на беларускай глебе: відавочна, гэта скарачэнне або слова вэ́люм або ж вэ́лян (можа, не без уплыву ідэнтычнай па семантыцы лексемы вуа́ль). Толькі выпадкова бел. слова супадае з серб.-харв.ве̏о (род. ве̏ла) і славен.vel ’пакрывала, вуаль’ (паўдн.-слав. лексемы ўзяты з іт.velo < лац.vēlum), таму што аб запазычанні бел. мовай з серб.-харв., славен. або іт. не можа быць размовы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ту́лі ‘гардзіны з прыгожай парусінавай тканіны’ (Сцяц.; баран., Сл. Брэс.), ‘карункі (у маладой на галаве)’ (Федар., 6, Сцяшк. Сл.); туль ‘вэлюм маладой’ (петрык., Шатал.), ‘цюль’ (Касп.; капыл., Жыв. сл.). Запазычана праз польск.дыял.tul ‘цюль’, параўн. чэш., славац.tyl, паўд.-чэш.tul ‘тс’, якое з франц.tulle — ад назвы горада ў Францыі Tulle, дзе вырабляліся баваўняныя або шаўковыя лёгкія ажурныя тканіны (SWO, 1980, 762; Махэк₂, 664). Сюды ж тулёўка ‘хустка, абшытая карункамі’ (капыл., Сл. ПЗБ). Гл. туль, цюль.