отсоединя́ться страд.

1. аддзяля́цца;

2. адключа́цца;

3. адчапля́цца, адчэ́плівацца; см. отсоединя́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

odgraniczać się

незак. размяжоўвацца; адмяжоўвацца, аддзяляцца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wyodrębniać się

незак. вылучацца, адасабляцца, аддзяляцца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

выделя́ться

1. (выдвигаться) вылуча́цца; (отличаться) вызнача́цца;

2. (об имущественных отношениях) выдзяля́цца, аддзяля́цца;

3. физиол. выдзяля́цца;

4. хим., физ. вылуча́цца;

5. страд. вылуча́цца; вызнача́цца; выдзяля́цца; аддзяля́цца; см. выделя́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ро́зніцца ’мець рысы, асаблівасці, якія адрозніваюць адно ад аднаго’ (ТСБМ, Гарэц., Др.-Падб.), ’аддзяляцца’ (Нас.), ’адрознівацца’ (Байк. і Некр.), ’разрастацца з аднаго кораня парасткам’ (слуц., Жыв. НС). Укр. різни́тися ’адрознівацца’, ’аддзяляцца, разлучацца’, ст.-рус. рознитися ’адрознівацца’, ’разыходзіцца ў чым-небудзь’ (XVI ст.), польск. różnic się ’тс’, ’сварыцца’, чэш. různiti se ’адрознівацца’. Паўночна-славянскае. Утворана ад розны (гл.) < прасл. *orz‑ьnъ альбо ад *orzьnь (параўн. рознь ’адрозненне’, ’сварка’, рус. рознь ’розніца’). Сюды ж розніць ’быць асаблівасцю, якая адрознівае’ (ТСБМ, Касп., Стан.), ’аддзяляць адно ад парнага’ (Нас.), вы́разніцца ’вылучыцца’ (з польск. wyróżnić się ’тс’, ’адрознівацца’), паро́зніцца ’аддзяліцца’, ’адрознівацца, не супадаць’, ’пасварыцца’ (Стан.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Лужджы́ць ’церці лён, аддзяляючы валакно ад кастрыцы’ (воран., Сл. ПЗБ) — звонкі варыянт лушчыць пад уплывам балт. моў, параўн. літ. lùgždinti, lukšdénti ’лушчыць’ (Сл. ПЗБ, 2, 679). Параўн. вы‑лукшчывацца ’аддзяляцца (пра льновалакно)’ — літ. išsi‑lukštinti ’тс’ (Лаўчутэ, 68) і лукшчы́ць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

lóslösen аддз.

1. vt аддзяля́ць, адвя́зваць, адрыва́ць; вызваля́ць

2. ~, sich адрыва́цца, адстава́ць, аддзяля́цца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

ábgehen* vi (s)

1) адыхо́дзіць, сыхо́дзіць, адпраўля́цца

2) аддзяля́цца

3) злу́звацца (аб фарбе)

4) выхо́дзіць

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

separate​2 [ˈsepəreɪt] v.

1. аддзяля́ць, раз’ядно́ўваць

2. расклада́ць (на часткі)

3. аддзяля́цца; разлуча́цца; разыхо́дзіцца (пра мужа і жонку)

4. сартава́ць

♦

separate the sheep from the goat разбіра́цца, хто ёсць хто;

separate the wheat from the chaff аддзяля́ць зе́рне ад мякі́ны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

sever

[ˈsevər]

1.

v.t.

1) разраза́ць, адраза́ць, адсяка́ць

to sever a rope — разрэ́заць вяро́ўку

2) парыва́ць (су́вязі, дачыне́ньні)

2.

v.i.

аддзяля́цца, падзяля́цца

to sever into two factions — падзялі́цца на дзьве фра́кцыі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)