шынка́р, ‑а,
1. Уладальнік шынка або прадавец спіртных напіткаў у ім.
2. Асоба, якая займаецца шынкарствам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
шынка́р, ‑а,
1. Уладальнік шынка або прадавец спіртных напіткаў у ім.
2. Асоба, якая займаецца шынкарствам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
-ко́лечы,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
exist
1. існава́ць; мець
2. (on) жыць, існава́ць (у цяжкіх абставінах, без патрэбных сродкаў);
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
канта́кт
(
1) сутыкненне, непасрэдная блізкасць па месцы знаходжання;
2) злучэнне двух праваднікоў у электрычным ланцугу, а таксама
3)
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
піяне́р
(
1) чалавек, які першым пранік у недаследаванае
2)
3) член дзіцячай камуністычнай арганізацыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Во́лага ’тлушч як прыправа, а таксама варанае мяса, рыба і наогул прыправа да ежы’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Латашы́цца
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лыкаўе́ц ’
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Лімбры́чак ’чайнік’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пагрэ́дзінь ’
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)