свідрава́ць, -ру́ю, -ру́еш, -ру́е; -ру́й; -рава́ны; незак.

1. што. Рабіць свердлам адтуліны ў чым-н.

2. што. Прабіваць, праточваць адтуліны, ход у чым-н. (пра расліны, жывёл і пад.).

Дзяцел свідруе дрэва.

Карэнне свідруе асфальт.

3. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв.), перан., каго-што. Мучыць, хваляваць, прыносіць боль (пра думкі, пачуцці).

Непакой за сына свідруе душу і сэрца.

4. перан. Пільна ўглядацца.

С. вачамі, позіркам каго-н.

|| зак. прасвідрава́ць, -ру́ю, -ру́еш, -ру́е; -ру́й; -рава́ны (да 1 і 2 знач.).

|| наз. свідрава́нне, -я, н. (да 1 знач.).

|| прым. свідрава́льны, -ая, -ае (да 1 знач.; спец.).

С. станок.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

то́ргаць, -аю, -аеш, -ае; незак.

1. каго-што. Цягнуць, тузаць рэзкімі рухамі, рыўкамі.

Т. вяроўку.

2. Дрыжаць, рабіць сутаргавыя рухі.

Шчака торгае.

3. што і без дап. Балець праз аднолькавыя прамежкі часу, тузаць (звычайна пры ўтварэнні нарываў).

Палец торгае.

4. што. Рэзкім рухам кранаць, зрушваць з месца.

Паравоз торгае вагоны.

5. (1 і 2 ас. звычайна не ўжыв.). Прыводзіць у рух паплавок, кляваць, торкаць (пра рыбу).

|| аднакр. таргану́ць, -ну́, -не́ш, -не́; -нём, -няце́, -ну́ць; -ні́ (да 1, 2, 4 і 5 знач.) і то́ргнуць, -ну, -неш, -не; -ні (да 1, 2, 4 і 5 знач.).

|| наз. то́рганне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

прызвыча́іцца (да каго, чаго і с інф.) сов.

1. (приобрести привычку) привы́кнуть (к кому, чему и с инф.), приучи́ться (к чему и с инф.);

п. рабі́ць усё само́му — привы́кнуть (приучи́ться) де́лать всё самому́;

2. привы́кнуть (к кому, чему), свы́кнуться (с кем, чем);

3. (на новом месте, в новой среде) осво́иться, прижи́ться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пятля́ ж., в разн. знач. пе́тля;

зашмаргну́ць ~лю́ — затяну́ть пе́тлю;

апіса́ць ~лю́ — ав. описа́ть пе́тлю;

рабі́ць ~лю́ — ав. де́лать пе́тлю;

пе́тлі зае́чых слядо́ў — пе́тли за́ячьих следо́в;

○ мёртвая п. — ав. мёртвая пе́тля;

◊ хоць у ~лю́ лезь — хоть в пе́тлю лезь;

шука́ць ~лі́ на шы́ю — лезть в пе́тлю; иска́ть пе́тлю на ше́ю

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

dureń

dur|eń

м. разм., пагард. дурань, дуравей, дурніла, прытырак, таўкач, тумак;

robić z kogo ~nia — рабіць з каго дурня; дурыць, марачыць, абдурваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zaniechać

зак. czego адмовіцца ад чаго; перастаць што рабіць; спыніць што; пакінуць што;

zaniechać pracy — перастаць працаваць;

zaniechać palenia — перастаць курыць; кінуць паліць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

blur​2 [blɜ:] v.

1. рабі́ць цьмя́ным, затума́ньваць;

The mist blurred the top оf the hill. За туманам схавалася вяршыня гары.

2. зацьмява́ць;

Her eyes blurred with tears. Слёзы заслалі ёй вочы.

3. сціра́ць, згла́джваць;

blur (out) distinctions сціра́ць адро́зненні

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

offend [əˈfend] v.

1. кры́ўдзіць;

I didn’t mean to offend you. Я не хацеў цябе пакрыўдзіць.

2. зневажа́ць (пачуцці), выкліка́ць агі́ду;

offend the eye/the ear зневажа́ць зрок/слых

3. fml (against) паруша́ць (закон, правіла і да т.п.); рабі́ць злачы́нства

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

дзе́йнічаць

1. (рабіць што-н.) hándeln vi, verfáhren* vi (h, s), vórgehen* vi (s), in Aktión tréten*;

дзе́йнічаць адпаве́дна зако́ну gesétzmäßig hándeln;

2. (функцыяніраваць) funktioníeren vi, in Betríeb sein, árbeiten vi, géhen* vi (s), láufen* vi (s) (пра машыну);

тэлефо́н дзе́йнічае das Telefón funktioníert;

3. (рабіць уплыў) wírken vi, wírksam sein; beéinflussen vt;

ле́кі ўжо́ дзе́йнічаюць die Arznéi wirkt schon;

дзе́йнічаць супако́йліва berúhigend wírken;

дзе́йнічаць на не́рвы auf die Nérven géhen* [fállen*];

гэ́та ўжо не дзе́йнічае разм. das zieht nicht mehr;

4. (мець сілу) gültig sein, wírksam sein, in Kraft sein; gélten* vi

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

honour​1 [ˈɒnə] n.

1. го́нар;

the guest of honour ганаро́вы госць;

a man of honour шляхе́тны чалаве́к

2. pl. honours ушанава́нні;

the New Year’s honours list спіс ушанава́ных на Но́вы год

3. pl. honours адзна́ка (вышэ́йшая);

honours degree дыпло́м з адзна́кай, «чырво́ны дыпло́м»

4. сла́ва, паша́на;

His/Her/Your Honour Яго́/Яе́/Ва́ша вялі́касць

♦

do smb. an honour fml рабі́ць го́нар, рабі́ць ла́ску;

do the honours прыма́ць гасце́й;

in honour of smb./smth. у знак пава́гі да каго́-н./чаго́-н.; у го́нар

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)