Áufstand m -(e)s, -stände паўста́нне, бунт;

éinen ~ errégen вы́клікаць бунт [паўста́нне]

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

перерасти́ сов., в разн. знач. перарасці́;

сын переро́с отца́ сын пераро́с ба́цьку;

ста́чки переросли́ в восста́ние ста́чкі перараслі́ ў паўста́нне.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

паўста́ць, -а́ну, -а́неш, -а́не; зак.

1. Узняцца на барацьбу з кім-, чым-н., супраць каго-, чаго-н., узняць паўстанне.

Народ паўстаў супраць царызму.

2. супраць чаго. Не згаджаючыся, пярэчачы, выступіць супраць чаго-н. (высок.).

П. супраць несправядлівасці.

3. перан. Узнікнуць у памяці, ва ўяўленні.

У думках паўстала ўсё ранейшае жыццё.

4. З’явіцца перад вачамі, паказацца.

Перад намі паўстала цікавая карціна.

|| незак. паўстава́ць, -таю́, -тае́ш, -тае́; -таём, -таяце́, -таю́ць.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

«Медны бунт», гл. Маскоўскае паўстанне 1662

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

«Саляны бунт», гл. Маскоўскае паўстанне 1648

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

узбро́ены прич., прил., в разн. знач. вооружённый;

у. атра́д — вооружённый отря́д;

~нае паўста́нне — вооружённое восста́ние;

◊ у. да зубо́ў — вооружённый до зубо́в

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ДУБІ́ННАЯ ВАЙНА́,

антыфеадальнае паўстанне фінскіх сялян у 1596—97. Гл. раздзел Гісторыя ў арт. Фінляндыя.

т. 6, с. 242

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

КАМУНЕ́РАС (ісп. comuneros ад comuna абшчына),

1) паўстанне сярэдневяковых самакіравальных гарадоў Кастыліі (Іспанія) у 1520—22 супраць каралеўскага абсалютызму, у абарону гар. вольнасцей. Выклікана патрабаваннямі караля Карла I грашовых субсідый ад гарадоў. Пасля ад’езду караля ў Германію, дзе ён быў абраны імператарам «Свяшчэннай Рым. імперыі», паўстаўшыя гарады (Таледа, Сеговія, Мурсія, Авіла, Бургас, Мадрыд і інш.) аб’ядналіся ў ліп. 1520 у «Святую хунту» (цэнтр у г. Авіла), да якой далучылася ч. дваранства і духавенства. Паўстанцы патрабавалі, каб Карл I жыў у Іспаніі, рэгулярнага склікання картэсаў, пашырэння гар. самакіравання, забароны вы вазу залатой манеты за мяжу і інш. У бітве каля Вільялары (23.4.1521) сілы К. на чале з Х.​Падзілья разгромлены, ён і інш. кіраўнікі хунты ўзяты ў палон і пакараны смерцю. У 1522 паўстанне канчаткова задушана, урадавыя рэпрэсіі працягваліся да 1526.

2) Антыкалан. паўстанне ў Новай Гранадзе (цяпер Калумбія) у сак. — кастр. 1781. Паўстанцы (да 20 тыс. чал.) патрабавалі адмены каралеўскіх манаполій і памяншэння падаткаў, мелі на мэце знішчэнне ісп. калан. панавання і стварэнне рэспублікі на чале з выбарным каралём. Паўстанне задушана ісп. ўладамі, яго кіраўнікі (у т. л. Х.​А.​Галан) пакараны смерцю.

т. 7, с. 541

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

задушы́ць сов.

1. задуши́ть, задави́ть, удуши́ть, удави́ть;

2. разг. (загрызть — о волке) задави́ть, заре́зать;

3. перен. (усмирить) подави́ть;

з. паўста́нне — подави́ть восста́ние

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Áuferstehung f - уваскрашэ́нне; паўста́нне з мёртвых; перан. тс. адраджэ́нне;

die ~ Chrísti рэл. Уваскрашэ́нне Хрысто́ва

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)