адзінанача́льнік, ‑а, м.

Асоба, якая мае права адзінаначалля.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адміралце́йскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да адміралцейства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аднафа́зны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адну фазу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аднашлю́бны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да аднашлюбнасці.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абадко́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да абадка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абазі́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да абазінаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абара́начны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да абаранка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аберацы́йны, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да аберацыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абсервато́рскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да абсерваторыі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абха́зскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да абхазаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)