Вы́няць (БРС, Шат.; КЭС, лаг.), вы́ніць (Нас., Бяльк.). Рус.дыял.вы́няць, укр.ви́няти, польск.wyjąć, чэш.vyndati, славац.vyňať. Утворана з дапамогай прыстаўкі вы‑ ад агульнаслав.jęti (гл. узяць); н — устаўное (Шанскі, 1, В, 228). Форма вынуць (Бяльк.), цікавая поўным знікненнем кораня (Трубачоў, Дополн., 1, 369), запазычаная з рус.вы́нуть.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
мазо́к, -зка́м., в разн. знач. мазо́к;
малява́ць мазка́мі — писа́ть мазка́ми;
узя́ць м. у хво́рага — взять мазо́к у больно́го
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
напрака́тпрысл. léihweise, míetweise;
узя́ць напрака́тáusleihen*vt; míeten vt;
аддава́ць напрака́т vermíeten vt
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
połączyć się
зак. злучыцца;
połączyć się ślubem — узяць шлюб
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
rozbieg, ~u
м. разбег;
wziąć rozbieg — узяць разбег; разбегчыся
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
wife[waɪf]n. (pl.wives) жо́нка;
take a wife жані́цца;
take to wifeузя́ць за жо́нку
♦
all the world and his wifejoc. уве́сь свет, усе́
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ве́ра, -ы, ж.
1. Упэўненасць у кім-, чым-н.
В. ў свае сілы.
В. ў людзей.
2. Перакананне ў існаванні звышнатуральных сіл.
В. ў Бога.
3. Тое, што і рэлігія.
Хрысціянская в.
Чалавек другой веры.
◊
Браць (узяць) на веру (разм.) — верыць, давяраць (паверыць, даверыць) без доказаў.
Верай і праўдай (служыць) — аддана, чэсна.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
retake2[ˌri:ˈteɪk]v.(retook, retaken)
1. зноў узя́ць, заня́ць, захапі́ць;
Rebels have retaken the city. Паўстанцы зноў захапілі горад.
2. зноў здава́ць экза́мен у вы́падку яго́ права́лу
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ле́йцы, ‑аў; адз. ляйчына, ‑ы і лейчына, ‑ы, ж.
Вяроўкі, рамяні для кіравання коньмі ў запрэжцы. На высокім сядзенні, .. трымаючы туга нацягнутыя раменныя лейцы, сядзела маладая паненка.Колас.За мастом начальнік участка сагнаў нас з саней .. і хлыснуў лейчыной каня.Пташнікаў.Тузаючы за лейцы, бацька накіраваў Гнядва на дарогу.Васілёнак.
•••
Выпусціць лейцы з рукгл. выпусціць.
Ляйчына (лейчына) пад хвост папала (трапіла)каму — аб неапраўдана капрызных паводзінах.
Папусціць лейцыгл. папусціць.
Трымаць лейцы ў рукахгл. трымаць.
Узяць лейцы ў рукігл.узяць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Пазы́чыць ’даць каму-н. што-н. у доўг; узяць у каго-н. што-н. у доўг, на час’ (ТСБМ, Нас., Гарэц., Яруш., Шпіл., Мядзв., Бессон., Шат.), позы́чыць (ТС). Рус.зах.позы́чить ’тс’, ст.-рус.позычити (XIV ст.). З польск.pożyczyć ’браць, даваць у доўг’ ад pożytek ’карысць, выгада’ (Фасмер, 3, 304). Адносна ‑з‑ гл. зычыць.