Разгы́ каць ’выклікаць крык , сварку’ (Юрч. СНЛ ), параўн. рус. ги́ кать ’пранізліва ўскрыкваць’, гы́ кать ’крычаць па-лебядзінаму’, табол. разгы́ каться ’разрагатацца’, чэш. hýkati ’ускрыкваць ад здзіўлення’, дыял. hykati ’плакаць’, славац. дыял. hykať ’усхліпваць, плакаць’. Трубачоў узводзіць да *gykati , дзеяслоў гукапераймальнага характару (ЭССЯ , 7, 221).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Скіркава́ ць ‘адзывацца скірканнем — пра птушак глухароў’ (Сцяшк. ), скірканне ‘крык глухароў’ (Інстр. 2). Гукаперайманне. Параўн. укр. ки́ ркати ‘рэзка, пранізліва крычаць, крыкнуць (аб курыцы)’, выкл. кирр! ‘аб пранізлівым крыку спалоханай курыцы’. Параўн. кіркаць (гл.), якое суадносіцца з літ. kir̃kti ‘крычаць (аб гусях)’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Hó chruf m крык «ура́ !»;
mit ~en empfá ngen* а́ ць прывіта́ льнымі вы́ крыкамі;
~e á usbringen* а́ ць во́ клічамі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
адча́ йны , ‑ая, ‑ае.
1. Поўны адчаю, адчайнасці; роспачны. — Мама! — даляцеў адчайны дзіцячы крык , перамешаны з плачам. Васілевіч . Паплылі думкі, сумныя, адчайныя, нейкія недарэчныя. Гамолка .
2. Рашучы, адважны, безразважны; небяспечны, рызыкоўны, дзёрзкі. [Пятра] апанавала неразумная адчайная адвага. Шамякін . Адчайная думка застраміла кухару мазгі, і ён паманіў князёвага ката выстаўленымі пальцамі. Гарэцкі .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кліч , ‑у, м.
1. Заклік. Як гром пранёсся кліч: — Таварыш, прэч цара! — Далоў вайну! А. Александровіч . Над краінай прагучаў баявы кліч: усё для фронту! Данілевіч .
2. Крык , вокліч. — Трывога! — узвіўся над лагерам кліч. Мележ . Аднекуль паляцела безліч чаек і сваім сумным клічам абудзіла наваколле. Броўка .
•••
Кінуць кліч гл. кінуць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
плю́ скат , ‑у, М ‑наце, м.
Шум, які атрымліваецца ад удару чым‑н. па вадкасці або ад удару вадкасці аб што‑н. Потым з кійком пачаў хадзіць да мора, падоўгу сядзеў на беразе, слухаючы плюскат хваль. Хомчанка . Данёсся новы вясёлы крык , потым плюскат, зачарнеўся човен і пад’ехаў Манг. Маўр .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пронзи́ тельный
1. прані́ злівы, прарэ́ злівы;
пронзи́ тельный крик прані́ злівы (прарэ́ злівы) крык ;
2. (о ветре, холоде и т. п. прані́ злівы;
3. (о глазах, взгляде) прані́ злівы;
пронзи́ тельный взор прані́ злівы по́ зірк.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Скверашча́ ць ‘туркацець, выдаваць траскучы гук’ (Нас. , Байк. і Некр. ), сквярашча́ ць ‘капрызнічаць, плакаць’ (Сцяшк. ). Дзеяслоў суадносны з назоўнікам сквера(с)т ‘крык жабы; лаянка’ (Нас. ), параўн. укр. скве́ ресть , сквереща́ ти ‘тс’, суфіксацыя характарызуе інтэнсіўнасць дзеяння, у аснове якога гукапераймальны корань *skvьr‑ , гл. наступнае слова.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ballyhoo
[ˈbælihu:]
1.
n. , pl. -hoos
шумі́ ха f. у́ му-га́ му m. крык -у m.
2.
v., -hooed, -hooing
1) узьніма́ ць шумі́ ху
2) перабо́ льшваць
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
okrzyk, ~u
м. крык ;
okrzyk radości — вокрык радасці;
zwycięski okrzyk — пераможны вокліч;
witać ~ami — вітаць воклічам
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)