Éinheimischesubm, f -n, -n мясцо́вы жыха́р, мясцо́вая жыха́рка, ту́былец
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Nassáuerm -s, -
1) разм. утрыма́нец, нахле́бнік
2) жыха́р го́рада На́сау
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
расхрабры́цца, ‑руся, ‑рышся, ‑рыцца; зак.
Разм. Набрацца храбрасці; асмялець. А вось аднойчы, як Ваня расхрабрыўся і правёў дзяўчыну з суседняй вёскі, там палічылі, што ён больш не прускі жыхар, а іх.Сергіевіч.Выпіла і яна, Зося. І расхрабрылася. Пазірала-пазірала на Аўгена Лявонавіча і раптам запыталася: — Аўген Лявонавіч, а хто такая Фру-фру?Лупсякоў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
local1[ˈləʊkl]n.
1.звыч.pl. тутэ́йшы, тубы́лец, мясцо́вы жыха́р
2.BrE, infml бліжэ́йшы паб, бліжэ́йшая піўна́я
3.AmE пры́гарадны аўто́бус/цягні́к (які спыняецца на ўсіх прыпынках)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Viennese
[vi:əˈni:z]1.
adj.
ве́нскі
2.
n.
1) ве́нец -ца m. (жыха́р Ве́ны)
2) ве́нская гаво́рка
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Памор’е ’старая назва паўночных рускіх зямель на берагах Белага мора, Анежскага возера і рэк, якія ў іх упадаюць; старая назва паўночнай часткі Польшчы, якая прымыкае да Балтыйскага мора’ (ТСБМ). З рус.помо́рье < море; параўн. таксама польск.pomorze, чэш.pomoří (Фасмер, 3, 323). Сюды ж памор, паморка ’жыхар(ка) памор’я’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
жыле́ц, ‑льца, м.
Разм. Асоба, якая жыве ў доме, кватэры; жыхар. Жыльцы дома.// Асоба, якая знімае памяшканне; кватарант. Гаспадары.. [хаты], адзінокія старыя, прывыкшы да таго, што жылец прыходзіў позна, не замыкалі дзвярэй.Хадкевіч.
•••
Не жылец (на гэтым свеце) — пра таго, хто мае дрэннае здароўе, можа скора памерці. Баніфацый Скашынскі ведаў, што з яго здароўем у лесе ён не жылец.Чарнышэвіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Maltéserm -s, -
1) мальты́ец, жыха́р Ма́льты
2) гіст. ры́цар Мальты́йскага о́рдэна
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Лясу́н ’жыхар лесу’, ’лясны дух’ (ТСБМ, Гарэц., Яруш.; нараўл., Арх. ГУ; асіп., КЭС). Укр.лісу́н ’лясны дух’, Лісу́н ’бог ваўкоў’. Бел.-укр. ізалекса. Да лес. Аб суфіксе ‑ун гл. Сцяцко (Афікс. наз., 173). Аналагічна, але з іншым вакалізмам суфікса ўтворана чэш.Lesoň (у перыяд чэшскага адраджэння) з лац.Silvanus ’лясны бог’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Sardinian
[sɑ:rˈdɪniən]1.
adj.
сарды́нскі
2.
n.
1) сарды́нец -ца m., жыха́р абто́ку Сарды́ніі
2) сарды́нская мо́ва
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)