Сціць ’шанаваць, паважаць’ (Стан.), ст.-бел.учсты ’выказаць пашану, павагу’ (Статут 1529, 1588). Рэканструяваны Станкевічам на падставе старабеларускіх форм дзеяслоў, гл. чціць ’шанаваць’ (Некр. і Байк.); паводле Карскага (1, 201), аналагічна стараж.-рус.чьсти з пропускам цяжкавымаўляльнага с дае ў ст.-бел.чсты, цти, чти. Гл. чэсць.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
зрабі́цца
1. (стаць) wérden;
надво́р’е зрабі́лася дрэ́нным das Wétter ist schlecht gewórden;
рабо́та зрабі́лася die Árbeit wúrde gemácht [erfüllt]
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ма́зацца
1. (лякарствам) sich éinschmieren;
2.разм. (брудзіць, пэцкаць) schmíeren vi;
3.разм. (брудзіцца, пэцкацца) sich beschmútzen, sich beschmíeren;
4.разм. (пратвар, губы) sich schmínken, sich ánmalen;
5.зал. стан bestríchen wérden
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
voice
[vɔɪs]1.
n.
1) го́лас -у m.
2) Mus.
а) па́ртыя f.
б) сьпява́к -а́m.
a choir of thirty voices — хор з трыццацёх сьпевако́ў
3) выка́званьне n.
to give voice to — вы́казаць
They gave voice to their indignation — Яны́ вы́казалі сваё абурэ́ньне
4) пра́ва го́ласу
I have a voice in this organization — Я ма́ю пра́ва го́ласу ў гэ́тай арганіза́цыі
I have no voice in the matter — Я ня ма́ю го́ласу ў гэ́тай спра́ве; Я тут ні пры чым
5) стан дзеясло́ва
active voice — дзе́йны стан
passive voice — зале́жны стан
2.
v.t.
1) агу́чваць, выка́зваць
They voiced their approval of the plan — Яны́ ўхвалі́лі плян
2) Phon. вымаўля́ць гук зво́нка
3) Mus.
а) нала́джваць (інструмэ́нты)
б) расьпі́сваць на галасавы́я па́ртыі
•
- be in voice
- lift up one’s voice
- with one voice
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Плях!1 ’боўць, шабулдых!’ (Шат.), ’плясь, ляп!’ (Шат.; сміл., Стан.), ’гук ад удару па мяккім месцы’ (Варл.), плях! — пра імклівы бег, пра ўдар (мсцісл., Нар. лекс.). Гукапераймальнае. Роднаснае да плясь! (гл.). Сюды ж: пля́хаць ’шлёпаць, хадзіць па гразі’ (Шат.), ’наносіць удары’ (сміл., Стан., Шат.), пля́хнуць ’ударыць’, ’пабегчы’ (Юрч.), ’ударыць па мяккім месцы’ (Варл.), ’плюснуць, абліць’ (Касп.), пля́хнуцца ’пляснуцца’ (Шат.), пля́хацца ’плёскацца (у вадзе)’ (беласт., Сл. ПЗБ; карэліц.Шатал.). Параўн. плёхаць (гл.).
Плях2 ’плешына, прагаліна’ (шчуч., Сцяшк. Сл.). Да плех1 (гл.). Галосны ‑я‑ з’явіўся, відаць, у выніку абагульнення асновы з пляха́ ’лысіна’, ’агрэх’ (швянч., Сл. ПЗБ), пляха́ ’абсевак’ (паст., ЛА, 2). Не выключана таксама, што плях можа быць запазычаннем з ням.Fleck ’пляма’, ’кавалак зямлі’, ’лапіна, акравак’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Пры́тны ’круты, стромкі, адхоністы’ (Варл., Сцяшк., Ласт., Мат. Гом.), ’хуткі, праворны’ (Нас., Бяльк.), ’упарты, непаслушны’ (Ласт.), сюды ж пры́тна ’хутка, жвава’ (Нас.), ’моцна, шчыльна; тэрмінова; старанна, уседліва; вельмі неабходна’ (Нас., Юрч., Сцяшк., Жд. 3, ЛА, 5), прытно́м ’непасрэдна, адзін за адным, запар’ (ТСБМ, Касп., Стан.; беласт., Бел.-польск. ізал.), ’вельмі часта’ (Янк. 1; ст.-дар., Жыв. НС), пры́тня ’строма, круча’, пры́цінь, пры́ціня ’тс’: у сам пры́цінь сонца (пра сонца ў зеніце) (Ласт.), прыці́н ’зеніт’ (Стан.). Відаць, утварэнне з ‑n‑ суфіксацыяй: *prytъnъ(jь) або *pritьnъ(jь), што да *prъtiti, гл. пры́ткі, пры́тыць. Магчымы ўплыў іншых асноў, параўн. рус.дыял.при́тмом ’раптоўна, хутка’, якое Люканен (Восточнослав., I, 119) узводзіць да прасл.*pritь‑mo ад *pri‑tęti (< *tęti ’рэзаць’, гл. цяць).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Та́лія1 ’частка тулава, стан’, ’вузкая частка адзення ў пасе’ (ТСБМ, Некр. і Байк., Сл. ПЗБ), таль ’прылягаючая да стану частка сукенкі’ (Сцяшк. Сл.), та́ля ’стан’ (Сцяшк.). З польск.talia, якое праз ням.Taille або непасрэдна з франц.taille ’талія’ < tailler ’абразаць, выкройваць; абчосваць, граніць, шліфаваць’ < нар.-лац.taliãre ’тс’ (Чарных, 2, 226–227; Фасмер, 4, 15).
Та́лія2 ’камплект ігральных карт з дзвюх калод’ (ТСБМ), ’калода карт’ (Нас., Некр. і Байк., Сл. ПЗБ), та́льля ’тс’ (Байк. і Некр.). З франц.taille ’талія’ < нар.-лац.*taliare ’рубіць, адцінаць’ < лац.tālea ’прут, кол; атожылак, парастак, саджанец’, да семантыкі параўн. укр.талюва́ти ’тасаваць карты, трымаць банк, дзяліць на роўныя наскі’, гл. ЕСУМ, 5, 510.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
калыха́нне, ‑я, н.
Дзеяннепаводлезнач.дзеясл. калыхаць; дзеяннеістанпаводлезнач.дзеясл. калыхацца. Прывычнае вока ўлавіла лёгкае калыханне рэдкага ценю.Гартны.Прапусціў ён [Ігнась] міма сябе роту вайсковых, прасачыў за калыханнем іх вастраверхіх шапак.Чорны.На сонныя шэпты, на траў калыханне Наладжваць ліру яшчэ не пара!Гілевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
змы́чка, ‑і, ДМ ‑чцы, ж.
1.Дзеяннепаводледзеясл. змыкаць — самкнуць (у 1 знач.); дзеяннеістанпаводледзеясл. змыкацца — самкнуцца (у 1 знач.).
2. Месца, дзе што‑н. змыкаецца, самкнута. На змычцы скляпенняў.
3.перан. Сумеснасць чыіх‑н. дзеянняў, агульнасць інтарэсаў; кантакт, саюз. Змычка горада з вёскай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)