web

[web]

1.

n.

1) павуці́на f., павуці́ньне n.

2) се́тка f.

a web of railways — чыгу́начная се́тка

3) пла́вальная перапо́нка (у ка́чак, гусе́й)

4) рулён газэ́тнае папе́ры

2.

v.t., (-bb)

1) абвіва́ць павуці́ньнем

2) ублы́тваць у павуці́ньне

•

- connective web tissue

- web page

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Рэ́дзіна ’сетка ў масцы ад пчол’ (Рам., 8). Рус. ре́день ’рэдкая тканіна’, польск. rzędzina ’тс’, серб., харв. редина ’тс’, славацк. riedina ’рэдкі лес’. Прасл. *rědina. Да рэдкі (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

шатро́вы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да шатра (у 1, 3 знач.). Шатровы навес. Шатровая сетка. // Які мае шацёр, з шатром (у 2 знач.). Шатровыя вароты.

2. Пабудаваны, зроблены шатром (у 2 знач.). Сілуэты шатровых цэркавак і каплічак дакладна супадаюць з абрысамі бухматых карэльскіх елак. У. Калеснік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

нейрафа́ны

(ад нейра- + гр. phanos = светлы)

сетка вельмі тонкіх валаконцаў, якія размешчаны каля базальных цельцаў і абумоўліваюць работу раснічнага апарата ў інфузорый.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

рэтыкуля́рны

(ад лац. reticulum = сетка)

сятчасты;

р-ая тканка — разнавіднасць злучальнай тканкі, галоўным чынам у крывятворных органах (касцявым мозгу, селязёнцы, лімфатычных вузлах).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

grid

[grɪd]

n.

1) кра́ты pl. (на во́кнах)

2) агаро́джа з прутко́ў, пля́нак

3) каласьні́к -а́ m.

4) се́тка электралі́ніяў

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

lath

[læӨ]

1.

n., pl. laths

1) дра́нка, драні́ца f.

2) се́тка f. (для тынкава́ньня)

2.

v.t.

кла́сьці, прыбіва́ць дра́нку

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

электрарэтынагра́фія

(ад электра- + лац. retina = сетка + -графія)

запіс пры дапамозе асцылографа біяэлектрычных патэнцыялаў сятчаткі вока, што ўзнікаюць у час дзеяння на яе святла.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

намо́рднік, ‑а, м.

1. Раменная сетка, якая надзяваецца на морду сабак або іншых жывёл. [Дог] стаяў спакойна, дасягаючы амаль да пояса нізкаросламу ад’ютанту, высока ўзняўшы сваю тупую, звязаную наморднікам морду. Самуйлёнак.

2. Папярочны рэмень аброці, які ідзе па пераноссю каня. Вартавы ўзяў каня за наморднік і пацягнуў на самы край дарогі. Кавалёў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

водаправо́дны Wásserleitungs-;

водаправо́дная се́тка Wásserleitungsnetz n -es, -e;

водаправо́дная труба́ Wásserleitungsrohr n -(e)s, -röhre;

водаправо́дны кран Wásserhahn m -(e)s, -hähne;

водаправо́дная вада́ Léitungswasser n -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)